Jaccuzi Boys-Crystal Stilts (@Pustervik,Gothenburg 17.11.2013)

Η δεύτερη μέρα του διήμερου φεστιβάλ στο Pustervik κάθε άλλο παρά αδιάφορη ήταν καθώς ήταν μιας πρώτης τάξεως ευκαιρία να δω δύο συγκροτήματα που βρισκόταν στη λίστα των must see που έχω φτιάξει εδώ και καιρό.Η προσέλευση του κόσμου βέβαια ήταν επιεικώς απογοητευτική (ήμασταν δεν ήμασταν 150 άνθρωποι),αλλά ευτυχώς η βραδιά εξελίχθηκε καλύτερα από ότι περίμενα. 

Λίγο μετά τις 20:00 έσκασαν μύτη επί σκηνής τρεις πιτσιρικάδες,που όπως μας συστήθηκαν είναι τρεις φίλοι από το Miami που ήταν χαρούμενοι που έπαιζαν για πρώτη φορά στη Σουηδία.

Και πριν καλά καλά τελειώσουν τον χαιρετισμό τους τσίτωσαν απευθείας τα γκάζια. Η ενέργεια που έβγαλαν επί σκηνής για τα επόμενα 65 λεπτά με άφησε κυριολεκτικά με το σαγόνι στο πάτωμα. Πραγματικά ασταμάτητοι με το ένα τραγούδι να διαδέχεται το άλλο και το μουδιασμένο,αρχικά, κοινό να χορεύει σαν τρελό στους ρυθμούς τους. Ο κιθαρίστας τους Gabriel μπορεί να μη μας έδειξε καθόλου τη φάτσα του,αλλά μόνο που το έβλεπα να παιζει,να τραγουδάει και να κοπανιέται ταυτόχρονα πρέπει να ομολογήσω πως εντυπωσιαστηκα. Από την άλλη ο Diego στα drums κυριολεκτικά τα έσπαγε (παίζει να έσπασε πανω απο 5 μπαγκέτες σε μια ώρα), ενώ ο Danny στο μπάσο μάλλον ήταν ο πιο σοβαρός της παρέας. Τα γνωστά τους τραγούδια παρέλασαν όλα στο σετ τους (βέβαια μου έλειψε το Baroness) και το κοινό σχεδόν δεν τους άφηνε να κατέβουν από τη σκηνή μετά το πέρας της εμφάνισής τους.

Με μια διακοπή 15 λεπτών έφτασε η στιγμή να απολαύσω ζωντανά ένα συγκρότημα που ήθελα πραγματικά να δω. Με νέο άλμπουμ στις αποσκευές τους,αλλά όχι και με τη φήμη μιας δυναμικής μπάντας στις ζωντανές της εμφανίσεις,οι Crystal Stilts,πάτησαν το πόδι τους επί σκηνής.

Με πολλά τραγούδια από το τελευταίο τους άλμπουμ Nature Noir και με πολύ όμορφα visuals να τους συνοδεύουν έδειξαν πως στη σκηνή το έχουν,ακόμη κι αν η μουσική τους πολλές φορές είναι σκοτεινή και μελαγχολική. Αυτός που σίγουρα δεν το έχει είναι ο τραγουδιστής τους Brad Hargett. Tι κι αν η σκηνική του παρουσία είναι συμβατή με τη μουσική των Stilts, η φωνή του,παρά τα εφέ που ήταν φορτωμένη και παρά το γεγονός ότι ο ηχολήπτης την είχε επιτηδευμένα χαμηλά,δε μπορούσε να βγει,ενώ σε πολλά σημεία ήταν παντελώς εκτός τόνου. Βέβαια αυτό διόλου δεν πτόησε το κοινό που έδειχνε να απολαμβάνει αυτό που έβλεπε. Σε 75 συνολιά λεπτά εμφάνισης οι Crystal Stilts αγνόησαν επιδεικτικά το πρώτο υπέροχο άλμπουμ τους αλλά μας ξεπλήρωσαν με δυνατές στιγμές από τις υπόλοιπες δουλειές τους. Κάπου γύρω στις 22:30 (ένεκα της ημέρας) όλα τελείωσαν και σχεδόν μηχανικά βρέθηκα εκτός του συναυλιακού χώρου.

Καθόλα επιτυχημένο συναυλιακό Σ/Κ (για μια ακόμη φορά) και πλέον περιμένουμε να ζήσουμε τις χαρές αυτές της εβδομάδας για να τα ξαναπούμε. Μέχρι τότε,και για την ιστορία το σετ των Crystal Stilts περιελάμβανε τα:

+ το Blood Barons σαν δώρο

 

Kadavar/Brutus/Magna Mater (Pustervik Club,Gothenburg 01.10.2013)

Την πρώτη φορά που είχα τη χαρά να δω ζωντανά τους Kadavar επί Ελληνικού εδάφους,το έκανα κυριολεκτικά μεταξύ συγγενών και φίλων,μιας κι εκείνη η βραδιά στη Θεσσαλονίκη δεν κατάφερε να συγκεντρώσει περισσότερους απο 60 ανθρώπους. Ήταν ολοφάνερο όμως ότι αυτή η μπάντα κουβάλαγε πολλά κιλά @@ και πως σύντομα οι δρόμοι μας θα ξανασυναντιόντουσαν.

Πράγματι δυο χρόνια περίπου μετά είχα τη χαρά να δω αυτή την ΥΠΕΡΤΑΤΗ μπάντα στην καλύτερη ίσως στιγμή της καριέρας της. Με δύο άλμπουμ στο ενεργητικό τους,που έκαναν όλη την μουσική κοινότητα να μιλούν γι αυτά,οι Kadavar εμφανίστηκαν στο Γκέτεμποργκ,σε έναν από τους πιο γαμάτους συναυλιακούς χώρους που έχω δει έτοιμοι να τα θερίσουν όλα. Πριν από αυτούς όμως προηγήθηκαν πολλά και ενδιαφέροντα.

Πρώτοι πάτησαν το πόδι τους στη σκηνή μια πεντάδα από πιτσιρικάδες που άκουγαν στο όνομα Magna Mater. Παιδιά που δεν πρέπει να ήταν πάνω από 16-17 χρονών,αλλά με μουσικό ταλέντο που ξεχείλιζε κυριολεκτικά από τα μπατζάκια τους. Φανερά ευδιάθετοι και με ήχο που έσκιζε φρόντισαν να μας χαρίσουν 40 λεπτά πραγματικής απόλαυσης με δικές τους Heavy Rock μελωδίες,αλλά και με κάνα δυο διασκευές (η μία έχω την αίσθηση σε Josefus) που μόνο χαμόγελα μπορούσαν να μου χαρίσουν. Αυτά βέβαια μέχρι να πατήσουν το πόδι τους στη σκηνή οι Νορβηγοί Brutus.

Τους γνώριζα μιας και είχα την ευκαιρία να ακούσω τα δύο άλμπουμ τους,όμως αυτό που είδα επί σκηνής με άφησε με το σαγόνι πεσμένο στο πάτωμα.

Τόση ενέργεια και τόση κάβλα είχα χρόνια να δω σε μπάντα. Με όλα τους τα μέλη σε φανερά μεθυσμένη κατάσταση και με σετ στηριγμένο κυρίως στο τελευταίο τους άλμπουμ Behind The Mountains κατάφεραν για περίπου 70 λεπτά να μας στείλουνσ το διάολο πάμπολλες φορές. Ειδικά σε κάτι τραγούδια όπως το Mystery Machine και το Personal Riot έγινε κυριολεκτικά της .......... το κάγκελο με τον κόσμο να κοπανιέται σαν αφιονισμένος και τα μέλη της μπάντας κυριολεκτικά να παραληρούν.

Πριν καν περάσει ένα τεταρτάκι και πριν προλάβουμε να συνέλθουμε οι Kadavar ανέβηκαν στη σκηνή και εκεί απλά ο χρόνος έπαψε να έχει σημασία. Πλην 1-2 τραγουδιών έπαιξαν κυριολεκτικά ότι έχουν κυκλοφορήσει διαλύοντας τα πάντα στο πέρασμα τους. Αν δεν κάνω λάθος ήταν με διαφορετικό μπασίστα από αυτόν που τους είχα πρωτοδεί αλλά αυτό ελάχιστη σημασία έχει μιας και ο ψηλός με το Rickenbacker κυριολεκτικά κεντούσε.Το βίντεο που συνοδεύει αυτό το report επιβεβαιώνει του λόγου το αληθές και πολλά λόγια δεν χρειάζονται. Πάνω απο 70 λεπτά βουτηγμένα στο 70's rock το αλκοόλ και το κοπάνημα ήταν υπέραρκετά για να μη θέλεις να φύγεις μετά.

Η βραδιά πάνω κάτω ήταν αναμενόμενο πως θα ήταν υπέροχη. Τεράστια εντύπωση όμως μου προκαλεί το γεγονός ότι σε ένα χώρο τίγκα σε μεθυσμένους κάφρους,δεν είδα ούτε ένα σπασμένο ποτήρι (ναι σερβίρουν την μπύρα σε γυάλινα ποτήρια των 750ml) και δεν είδα ούτε έναν να ανάβει τσιγάρο εκεί μέσα. Και φυσικά όλα αυτά ουδεμία επίπτωση είχαν στην κάβλα που έβγαλε το κοινόσ την αρένα. Παράδειγμα προς μίμηση ή ένας ακόμη λόγος να ντρεπόμαστε για τα συναυλιακά μας χάλια στην Ελλάδα; Τα συμπεράσματα δικά σας...........

Crippled Black Phoenix-Sleepstream-Tuber (Eightball Live Stage 09.03.2012)

Κάποιες συναυλίες είναι λες και φτιάχτηκαν για να μείνουν καρφωμένες στη μνήμη σου για πάντα! Κάπως έτσι θα μπορούσα να περιγράψω την αίσθηση που είχα γύρω στις 01:00 το βράδυ αφού είχα παρακολουθήσει την εμφάνιση των Crippled Black Phoenix! Επειδή όμως όλα πρέπει να έχουν μια αρχή,μια μέση κι ένα τέλος,ας τα πάρουμε τα πράγματα από το ξεκίνημά τους!

Είχα την τύχη να βρίσκομαι από πάρα πολύ νωρίς στο χώρο του Eightball (για την ακρίβεια ήμουν εκεί από το soundcheck) και στον αέρα ήταν βέβαιο πως υπήρχε μια ιδιαίτερη αύρα που προμήνυε μια απίστευτη βραδιά. Οι σκέψεις μου επιβεβαιώθηκαν όταν οι πόρτες άνοιξαν λίγο μετα τις 20:30 και ο κόσμος δειλά δειλά άρχισε να κατακλύζει τον χώρο! Στις 20:50 περίπου οι Σερραίοι Tuber ανέβηκαν στο stage,,μπροστά σε ένα μικρό ακόμα αλλά πολύ ζεστό κοινό! Θα πρέπει να ομολογήσω πως αυτή η τριάδα με κατέπληξε. Μπάσο (το οποίο μεταξύ μας ο Πάρης ξέρει να το κοπανάει άριστα),κιθάρα και drums μπορεί να μοιάζουν με ένα απλό στήσιμο αλλά αυτό το ηχητικό τείχος που παράγουν είναι ικανό να τσακίσει κόκκαλα. Με στιβαρή σκηνική παρουσία και με μπόλικη όρεξη έδειξαν ένα σχήμα πολύ δεμένο και είναι βέβαιο πως θα έχουν πολλά να μας πουν στο κοντινό μέλλον (όσοι δεν είχατε ακόμα την χαρά να τους ακούσετε τσεκάρετε κάπου στο bandcamp το ΕΡ τους).

Με το κοινό να έχει αυξηθεί αισθητά οι οικείοι πλέον σε όλους μας Sleepstream ανέβηκαν στη σκηνή με την γνωστή πολυμελή σύνθεση τους. Τα σχόλια που γίνονται γι αυτούς πολλά και πολλές φορές όχι και τόσο θετικά. Μαϊντανοί (το πιο χαλαρό σχόλιο) ή μη,κανείς δεν μπορεί να πει ότι είναι μια μπάντα που δεν παράγει πολύ ωραίες μελωδίες. Άλλοι χαρακτηρίζουν τις συνθέσεις τους πολύ μονότονες και κοινότυπες,αλλά αν αναλογιστούμε τον χρόνο ζωής τους σαν μπάντα και το ιδιαίτερο ύφος της μουσικής τους νομίζω ότι τέτοια σχόλια τους αδικούν! Για να μιλήσουμε όμως για την ουσία της εμφάνισης τους,θα πρέπει να παραδεχτώ ότι ήταν για μια ακόμη φορά εξαιρετικοί. Το τσέλο και το βιολί δίνουν έναν έξτρα ατμοσφαιρικό ύφος στον ήχο τους ενώ οι συνθέσεις,που προέρχονται από το ντεμπούτο άλμπουμ τους,είναι πολύ προσεγμένες και αισθητικά άψογες! Μοναδική δική μου ένσταση είναι η στατικότητα που έχουν επί σκηνής,στατικότητα που έχω την αίσθηση πως με τον καιρό θα αποτινάξουν. Το κοινό παρόλα αυτά τους υποδέχτηκε πολύ ζεστά και τους χάρισε απλόχερα το χειροκρότημα για μια ακόμη μεστή εμφάνιση!

Τους Crippled Black Phoenix τους είχα ξαναδεί πριν τρία χρόνια σε μια εμφάνιση που τότε το κοινό δεν είχε τιμήσει και τόσο πολύ. Με νέο,εξαιρετικό,άλμπουμ στις αποσκευές τους,με καινούριο τραγουδιστή (που αν κι έδειχνε πολύ γλυκανάλατος αποδείχτηκε κρυμμένος άσσος) και με σιγουριά για το ποιοι είναι έκαναν μια εμφάνιση που θα κάνουμε καιρό να ξεχάσουμε! Ναι οι Crippled Black Phoenix δεν είναι μια post-rock μπάντα,για να λέμε και την αλήθεια δεν υπάρχει ένα σαφές μουσικό είδος στο οποίο μπορούν να ενταχθούν,αλλά είναι μια μπάντα που αυτό που παίζει το παίζει όντας κυριολεκτικά μέσα στις κάβλες!Ο Justin Greaves και ο Karl Demata είναι δυο κιθαρίστες με πολλά κιλά @@ και με εύρος μουσικών ακουσμάτων πολύ μεγάλο και πολύ ορθά χρησιμοποιημένο στις συνθέσεις τους. Με ήχο πολύ γεμάτο και με ένα rythm section που ήταν γρανιτένιο μας έδωσαν τα καλύτερα 160 συναυλιακά λεπτά των τελευταίων ετών. Το set τους βασίστηκε κυρίως στο τελευταίο άλμπουμ τους (Mankind) The Crafty Ape και στο υπέρτατο I,Vigilante και αυτό που γινόταν άγγιξε ουκ ολίγες φορές τα όρια του παροξυσμού! Θα μπορούσα να αναφερθώ σε πολλές χαρακτηριστικές στιγμές αυτής της εμφάνισης θα επικεντρωθώ όμως σε αυτές που με άφησαν κυριολεκτικά αποσβολωμένο! Όταν ήχησαν οι νότες του "Of A Lifetime" ένιωσα σα να βρισκόμουν κάπου στην Αμερική των late 70's και είχα μπροστά μου τους θεούς Journey (μια από τις πλέον αγαπημένες μου μπάντες).Εξαιρετική διασκευή και μια Miriam Wolf να σου σηκώνει την πέτσα με την ερμηνεία της (αν και τα είχε τσούξει και με το παραπάνω). Η ώρα του "Rise Up and Fight" που παραλίγο να οδηγήσει σε κανονική εξέγερση τον κόσμο που βρισκόταν στο Eightball (και άντε μετά να σε πιστέψουν αν έλεγες ότι γινόταν pogo σε post-rock συναυλία) και τα μηνύματα συμπαράστασης που πέρασε η μπάντα στο κοινό (γιατί να μην ξεχνιόμαστε,οι Crippled Black Phoenix είναι μια μπάντα με πολιτικές ανησυχίες) και φυσικά το κλείσιμο αυτής της βραδιάς με τα Bella Ciao/ El Pueblo Unido, Jamás Será Vencido  που έδωσε την νότα του διαφορετικού που όλοι χρειαζόμασταν!

Γενική εικόνα; Απλά απερίγραπτη! Πιστεύω πως όσα έγραψα είναι πολύ λίγα μπροστά σε αυτά που αυτή η μπάντα με έκανε να νιώσω! Μια βραδιά γεμάτη ποιοτική μουσική,δημιουργική οργή και μουσικούς οργασμούς. Μια βραδιά από την οποία θα περάσει καιρός για να συνέλθουμε και μια βραδιά που κατάφερε να χαραχτεί στην συναυλιακή μας μνήμη!




Και για ιστορικούς λόγους το setlist των CBP

(Photos by Karolina Tsirogianni-stagespotting.com- και για μια ακόμη φορά γαμάτες!)

Peter Hook & The Light play Joy Division's "Unknown Pleasures" (Eightball Live Stage 26.11.2011)

Το ξέρω πως αν ρωτήσω αρκετούς από εσάς εκεί έξω,είναι σίγουρο πως όλοι θα έχετε να μου πείτε κάτι για το "Unknown Pleasures" των Joy Division,το άλμπουμ που,κατά την δική μου άποψη,επηρέασε όσο κανένα άλλο τον "σκοτεινό" ήχο. Προσωπικά κατατάσσω το συγκεκριμένο άλμπουμ μέσα στα 5 πιο αγαπημένα μου όλων των εποχών. Δεν είναι τόσο το έρεβος και η ωμότητα που αποπνέει όσο το έντονο βιωματικό στοιχείο που έχει το κάθε τραγούδι που το απαρτίζει. Σκιές και σκέψεις του ταραγμένου μυαλού του μακαρίτη Ian Curtis αποτυπωμένα σε νότες σε έναν δίσκο πραγματικά μεγαλειώδη!

Έχοντας όλα αυτά στο μυαλό μου πήγα στο Eightball Live Stage το βράδυ της 26ης Νοεμβρίου και από την εικόνα που αντίκρισα ήταν ολοφάνερο πως πολλοί ήταν αυτοί που διψούσαν για μια ζωντανή απόδοση αυτού του μνημειώδους έργου!

Το δύσκολο έργο του να ανοίξουν μουσικά μια τέτοια βραδιά ανέλαβαν οι Θεσσαλονικείς Electro Vampires και από αυτό που είδα επί σκηνής μόνο ικανοποιημένος θα μπορούσε να είμαι. Αν και σαν σύνολο έχουν λίγο χρόνο ζωής,παρόλα αυτά κατάφεραν να ακούγονται εξαιρετικά δεμένοι. Με απίστευτη ενεργητικότητα και θεατρικότητα επί σκηνής έδειξαν να το απολαμβάνουν και το μόνο σίγουρο είναι ότι το απολάμβαναν και όσοι ήταν από κάτω. Σε ένα Eightball το οποίο ήταν ήδη τιγκαρισμένο (με το sold-out να ανακοινώνεται λίγο αργότερα) έδωσαν τα διαπιστευτήρια τους και σίγουρα περιμένουμε να ακούσουμε κι άλλα γι αυτούς στο μέλλον.

Τα φώτα χαμήλωσαν το εξώφυλλο-σύμβολο του Unknown Pleasures μπήκε στο backround και ο Peter Hook πάτησε το πόδι του στη σκηνή συνοδευόμενος από μια μπάντα πολύ νέων,κατά γενική ομολογία,μουσικών. Κι όμως οι πιτσιρικάδες αυτοί ήταν που στο τέλος της βραδιάς με άφησαν άφωνο με την απίστευτη απόδοσή τους! Κι ενώ εκτελεστικά εάν έκλεινες τα μάτια έμοιαζε σαν να βγαίνει η μουσική από τα αυλάκια του βινυλίου,ερμηνευτικά προσγειωνόσουν στην σκληρή πραγματικότητα. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο Peter Hook έχει ίσο μερίδιο δόξας με όλους τους υπόλοιπους που συγκροτούσαν τους Joy Division,προσωπικά όμως θεωρώ απαράδεκτο να προσπαθεί να ερμηνεύσει τραγούδια τα οποία υπήρξαν βίωμα για τον μεγάλο Ian Curtis και τα οποία ίσως θα έπρεπε,αν όχι να μείνουν ανέγγιχτα,τουλάχιστον να αντιμετωπιστούν με τον ανάλογο σεβασμό. Κι αν σε κάποια το αποτέλεσμα ήταν υποφερτό στην πλειοψηφία τους έμοιαζαν με μια κακόγουστη ερμηνευτική φάρσα. Δυστυχώς ή ευτυχώς σε αυτή τη μορφή είχαμε την τύχη ή την ατυχία να απολαύσουμε (?) ορισμένες από τις εξαιρετικότερες συνθέσεις της μπάντας από το Manchester. Τραγούδια με τα οποία ο κάθε ένας έχει συνδεθεί και τα οποία σίγουρα του φέρνουν στο μυαλό κάποια ανάμνηση. Τουλάχιστον είναι βέβαιο πως κάπου μέσα στο Eightball το πνεύμα αυτής της μοναδικής μπάντας που ακούει στο όνομα Joy Division μας συντρόφευε,επομένως,και μόνο γι αυτό δεν δικαιούμαστε να σιχτιρίσουμε!

Για την ιστορία τα τραγούδια που ακούστηκαν ήταν:

Νο Love Lost
Leaders Of Men
Glass
Digital
Disorder
Day Of The Lords
Candidate
Insight
New Dawn Fades
She's Lost Control
Shadowplay
Wilderness
Interzone
I Remember Nothing
Atmosphere
Dead Souls
Isolation
24 Hours
Transmission
Love Will Tear Us Apart

(Ένα μεγάλο μπράβο και ένα ακόμα μεγαλύτερο ευχαριστώ ανήκει στον Άκη Καλλόπουλο για τις εκπληκτικές φωτογραφίες που τράβηξε και τις οποίες τον είχα προειδοποιήσει ότι θα δανειστώ)

Tides From Nebula-Midas Fall-Sleepstream (Eightball Live Stage 21.11.2011)

Σίγουρα αποτελεί ντροπή για μια πόλη που θέλει να υπερηφανεύεται για το μουσικόφιλο κοινό της,αλλά όπως και να το κάνουμε ο post-rock ήχος δεν έχει πολυάριθμους οπαδούς στην πόλη της Θεσσαλονίκης. Παρόλα αυτά η εικόνα της προσέλευσης του κόσμου στο συγκεκριμένο live ήταν κάτι παραπάνω από ενθαρρυντική!

Το όλο πακέτο μπορεί να μην είχε τα τρανταχτά ονόματα,είχε όμως σίγουρα δύο από τις πλέον ανερχόμενες μπάντες του είδους και μια εξαιρετική,αν και νέα,μπάντα της πόλης που ετοίμασε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο το έδαφος γι αυτό που θα ακολουθούσε.
Οι Sleepstream δεν γνωρίζω πόσο χρόνο ζωής έχουν σαν σχήμα. Σίγουρα όμως αυτό που έδειξαν επί σκηνής δεν έμοιαζε με την εικόνα μιας μπάντας που παίζει για πρώτη φορά ζωντανά (και ναι είναι αλήθεια ήταν η πρώτη τους ζωντανή εμφάνιση!). Το σετ του μικρό μεν,ουσιαστικότατο δε και βασισμένο στην επερχόμενη κυκλοφορία τους "A Waltz With The Seventh Crane" δεν άφησε αδιάφορο τον κόσμο που είχε συγκεντρωθεί στον χώρο και σίγουρα δημιούργησε την κατάλληλη ατμόσφαιρα για τις δύο μπάντες που ακολουθούσαν.

Οι Midas Fall για τους περισσότερους ήταν το σίγουρο χαρτί της βραδιάς! Ένα συγκρότημα που έχει καταφέρει από πέρυσι να δημιουργήσει ντόρο γύρω από το όνομα του χάρη στον εξαιρετικό τους ήχο και την μοναδική μουσική του ποιότητα.Αυτά ακριβώς τα στοιχεία κατάφεραν να επιβεβαιώσουν και επί σκηνής.Το σετ τους,υπερπλήρες,περιείχε σχεδόν ότι έχουν κυκλοφορήσει. Ξεχωριστή βέβαια στιγμή της εμφάνισής τους υπήρξε η διασκευή στο πασίγνωστο πλέον τραγούδι "Hurt" των Nine Inch Nails που πραγματικά συγκίνησε και γοήτευσε.Μουσικά αυτή η μίξη post-rock ήχου και trip hop μοιάζει ονειρική,όπως ονειρικό είναι και το εκτελεστικό τους ταλέντο (αν και πολύ νεαροί),όπως και η ερμηνευτική ικανότητα της τραγουδίστριας τους Elizabeth Heaton η οποία πραγματικά μαγεύει κάθε φορά που τραγουδά!

Όταν είχε έρθει η ώρα για το μεγάλο,κατά την προσωπική μου άποψη,όνομα της βραδιάς ένιωθα 100% έτοιμος να ταξιδέψω μέσα στη μουσική τους. Oι Tides From Nebula σίγουρα δεν διεκδικούν δάφνες πρωτοτυπίας για την μουσική τους,παρόλα αυτά όμως λειτουργούν σαν μια καλοκουρδισμένη και αλάνθαστη μουσική μηχανή που παρασύρει στο πέρασμά της τα πάντα. Δυναμικοί,ενεργητικοί σε βαθμό που σου προκαλούσε απορία και με ήχο κρυστάλλινο διέλυσαν κυριολεκτικά τα πάντα. Το σετ απλά περιείχε τα πάντα,και σε εκτελέσεις πολύ πιο "βαριές" και δυναμικές από ότι τις ακούμε στα άλμπουμ τους. Μέσα στα 90 περίπου λεπτά της εμφάνισής τους απέδειξαν πως αν και σχετικά νέοι στο χώρο δεν είναι καθόλου ψαρωμένοι και με αέρα μπάντας που έχει χρόνια στην πιάτσα έδωσαν με τον πλέον εμφατικό τρόπο τα διαπιστευτήρια τους. Highlight της βραδιάς το κλείσιμο του σετ τους με το "Tragedy Of Joseph Merrick" στο τέλος του οποίου οι δύο κιθαρίστες βούτηξαν σαν μανιακοί στον κόσμο και κατέληξαν να παραδώσουν τις κιθάρες τους σε δύο ανθρώπους από το ανυποψίαστο κοινό!

Η γενική εικόνα αυτής της συναυλίας μόνο θετικές εντυπώσει μπορεί να αφήσει.Τρεις εξαιρετικές μπάντες,κόσμος πολύς (δεδομένης της ημέρας και του ενδιαφερόμενου κοινού γι αυτόν τον ήχο) και ήχος που άγγιζε το τέλειο συνέθεσαν ένα σκηνικό που έκανε την συγκεκριμένη βραδιά αξιομνημόνευτη και έθεσε αρκετά ψηλά τον πήχη για την συνέχεια. Μακάρι στο εγγύς μέλλον να έχουμε τη χαρά να απολαύσουμε κι άλλα τέτοια show στην πόλη μας.

Για την ιστορία το setlist των Tides From Nebula περιελάμβανε τα:

Higgs Boson
Shall We?
It Takes More Than One Kind Of Telescope To See The Light
When There Were No Connections
The Fall Of Leviathan
White Gardens
Sleepmonster
----------------------------------
These Days, Glory Days
Tragedy Of Joseph Merrick

(και ίσως κάνα δυο ακόμα που μου ξέφυγαν)

Reworks Festival 2011

Το Reworks Festival έχει γίνει πλέον θεσμός για τα συναυλιακά δρώμενα της πόλης,προσφέροντάς μας μια πλειάδα φρέσκων αλλά και πιο εγνωσμένης αξίας ονομάτων,σε ένα διήμερο που κάθε χρόνο φροντίζει να επιβεβαιώνει τη φήμη του σαν ένα από τα πιο εναλλακτικά και ενδιαφέροντα festivals στην Ευρώπη.

Μέρα 1η (16 Σεπτεμβρίου 2011)

Λίγο το γεγονός ότι σχόλασα αργά,λίγο το ότι στην πόλη επικρατούσε το χάος (κακώς ενισχυμένο στην φετινή Διεθνή Έκθεση) κατάφερα να αργήσω αρκετά να φτάσω στο χώρο της Βίλκα,όχι όμως τόσο αργά ούτως ώστε να χάσω τα ονόματα που με ενδιέφεραν. Πρώτη στάση (κυρίως με προτροπή της παρέας μου) σε κάποιον για τον οποίο άκουγα πολλά,αλλά δυστυχώς δεν είχα μέχρι τότε την ευκαιρία να ακούσω.Οι Hana (ή μάλλον καλύτερα ο Hana πλέον,καθώς ο Θανάσης Παπαδόπουλος είναι πλέον μόνος του) βρισκόταν επί σκηνής και θα πρέπει να ομολογήσω πως ο αναλογικός του ήχος αρχικά με ξένισε,κατάφερε όμως σταδιακά να με κερδίσει καθώς δημιουργούσε,με σχετική άνεση,ένα πολύ όμορφο μουσικό τριπάρισμα. Βέβαια το γεγονός ότι έπαιξε σε ένα πολύ μεγάλο χώρο (που έκανε τους αρκετούς που θέλησαν να τον ακούσουν να φαντάζουν ελάχιστοι) δημιουργούσε ένα ατυχές αισθητικό αποτέλεσμα,αλλά αυτό διόλου επηρέασε το θετικό πρόσημο της όλης του εμφάνισης. Είμαι βέβαιος ότι θα ακούσουμε πολλά γι αυτόν στο μέλλον.

Αφού περιπλανήθηκα για λίγο στους χώρους της Contemporary Art Gallery ήρθε η ώρα για να ξαναδώ έναν από τους βασικούς λόγους παρουσίας μου στο φετινό Reworks.Κι αν πέρυσι εμφανίστηκαν σαν Djs φέτος οι Kraak and Smaak εμφανίστηκαν σε πλήρη σύνθεση και κατάφεραν με απόλυτη άνεση να ξεσηκώσουν το κοινό που είχε μαζευτεί Atrium Stage του festival.Με σετ γεμάτο μουσικά περάσματα που ακροβατούν ανάμεσα στην ηλεκτρονική μουσική,την jazz,την funk και την soul και με μία άκρως γοητευτική frontwoman (η οποία αν και δεν εμφανίστηκε πολύ επί σκηνής έκοψε ανάσες με την εντυπωσιακή φωνή και εμφάνισή της),η οποία τράβηξε λίγο παραπάνω τα βλέμματα από τον βασικό frontman της μπάντας,κέρδισαν με άνεση και τους πιο δύσπιστους απέναντί τους και μας πρόσφεραν μια ακόμα υπέροχη εμφάνιση που θα μνημονεύεται.

Σαν γνήσιος Έλληνας διπλοπάρκαρα και το τηλέφωνο που μου έγινε για να απομακρύνω το αυτοκίνητό μου με έκανε να χάσω τον Alva Noto,και έτσι βρίζοντας και ρίχνοντας κατάρες περιπλανήθηκα για λίγο ακόμα στην Art Gallery μέχρι να έρθει η ώρα για το δικό μου μεγάλο όνομα της βραδιάς.

Οι Hercules and Love Affair είναι ένα σχήμα το οποίο έχει θέσει νέα standards στους όρους kitsch και σεξουαλικότητα και αυτό ακριβώς φρόντισε να αποδείξουν με την εμφάνισή τους στο φετινό Reworks.Andy Butler και Mark Pistel πίσω από τα decks και τρεις υπάρξεις στα φωνητικά αδιευκρίνιστου φύλου,αλλά απαράμιλλου μουσικού και ερμηνευτικού ταλέντου είναι συστατικά αρκετά για να δυναμιτίσουν την διάθεση του κοινού. Χορός,NY αισθητική και σίγουρα μπόλικη θετική αύρα έκαναν την εμφάνιση των Hercules and Love Affair πραγματικά άξια αναμνήσεων.

Στη συνέχεια επιχείρησα να φτάσω μέχρι το χώρο που έπαιζε η Miss Kittin. Κι αν πέρυσι τα κατάφερα,φέτος κάτι τέτοιο στάθηκε αδύνατο. Είμαι βέβαιος όμως,από τις εικόνες που έβλεπα,πως η Kittin δε δυσκολεύτηκε να ξεσηκώσει πάλι το κοινό της και να δημιουργήσει την γνώριμη ατμόσφαιρά της.

Τελευταίο όνομα για μένα στην πρώτη βραδιά του Reworks ο μοναδικός James Holden και αν και το μουσικό είδος που εκπροσωπεί δεν με συγκινεί,παρόλα αυτά όσο τον παρακολούθησα κατάφερε να κρατήσει αμείωτο το ενδιαφέρον μου. Εξαιρετικές μελωδίες,μπόλικα trippie loops και γενικά μια ταξιδιάρικη αισθητική,προσωπικά με κέρδισε,αλλά αυτό δεν φάνηκε να είναι ικανό να κρατήσει το χώρο εμφάνισής του γεμάτο γεγονός που πραγματικά είναι να σε θλίβει.

Μέρα 2η (17 Σεπτεμβρίου 2011)

Την δεύτερη μέρα του φετινού Reworks ήθελα να την αφιερώσω κατά κύριο λόγο στα Ελληνικά σχήματα που θα εμφανίζονταν στο festival. Γι αυτό το λόγο έφτασα πριν το ξεκίνημα των τρομερών Smokey Bandits. Αυτή η μπάντα πάντα καταφέρνει να με εντυπωσιάσει. Είτε γκαραζάρουν είτε παίζουν αυτό το μίγμα Spaggheti Western μουσικών με μπόλικες δόσεις electronica (όπως έκαναν σε αυτή τους την εμφάνιση) καταφέρνουν να βγάζουν ένα απίστευτο συναίσθημα,μια εξαιρετική ατμόσφαιρα και είναι σίγουρο πως για μια ακόμα φορά δεν απογοήτευσαν αυτούς που θέλησαν να τους δουν ζωντανά.Διάλειμμα για πανσέτες και σουβλάκια και επιστροφή στο χώρο του festival για την εμφάνιση των Βρετανών Lamb. Το ότι είναι μπαντάρα το ξέραμε. Το ότι η Lou Rhodes θα με άφηνε με το σαγόνι πεσμένο ήταν κάτι που σίγουρα δεν το είχα προγραμματίσει. Εντυπωσιακή τόσο στην εμφάνιση όσο και στην απόδοσή της απέδωσε με τρόπο υπέροχο τις συνθέσεις από το τελευταίο άλμπουμ της μπάντας,αλλά και μπόλικες συνθέσεις από το παρελθόν τους.Αν έπρεπε να διαλέξω την πιο εκρηκτική εμφάνιση του διημέρου σίγουρα θα επέλεγα αυτή των Lamb,οι οποίοι αν και απέχουν πάρα πολύ από την έκρηξη καταφέρνουν μέσα από τη μουσική τους να δημιουργήσουν έκρηξη συναισθημάτων και ένα υπερπλήρες μουσικό τριπάρισμα. Προσωπικά χάρηκα,που έστω και αργά,κατάφερα να τους δω και επί σκηνής.

Την εμφάνιση των My Wet Calvin την περίμενα ανυπόμονα. Έχοντας ακούσει τη μουσική τους μου είχε δημιουργηθεί η περιέργεια να τους δω ζωντανά. Η μπάντα που καταφέρνει να ντύνει μουσικά τα ομορφότερα παραμύθια,ανέβηκε επί σκηνής με τα γνωστά κουστούμια της και μας πλημμύρισαν με υπέροχες indie pop μελωδίες. Είναι πραγματικά άδικο τέτοιες εξαιρετικές μπάντες να μην τυγχάνουν προβολής από τα εγχώρια μουσικά έντυπα και portals την ίδια στιγμή που στηρίζουν μανιωδώς άλλα ποιοτικά μεν,αλλά πλέον πολύ μοδάτα σχήματα του εξωτερικού.

Και ακριβώς σε αυτό που αναφέρω παραπάνω έρχεται και κολλάει η εμφάνιση των Karuan & Band. Είχα ακούσει και είχα διαβάσει τόσα πολλά γι αυτούς,γνωρίζω κόσμο που ήθελε πάρα πολύ να τους δει ζωντανά και κατάφεραν με χαρακτηριστική άνεση να με ξαναστείλουν στην καντίνα για σουβλάκια! Εντελώς αδιάφορη η Balcan jazz που εκπροσωπούν και η οποία σε κάποιες στιγμές άγγιξε τα όρια μπουζουκλερί. Άκρως αδιάφοροι και άνοστοι!

Ευτυχώς οι Felizol & The Boy κάθε άλλο παρά αδιάφοροι ήταν.Τα beats να βαράνε κυριολεκτικά στην καρδιά σου και η tech house που παίζουν να ηχεί κατά διαστήματα σαν το soundtrack του εφιάλτη μας. Δύο ταλαντούχοι μουσικοί και ένα όχι και τόσο υποψιασμένο κοινό που δεν ήταν λίγες οι φορές που έμοιαζε αποσβολωμένο από αυτό που έβλεπα να εκτυλίσσεται μουσικά μπροστά του. Δυστυχώς το σκληρό εργασιακό μου ωράριο δεν μου επέτρεψε να κάτσω παραπάνω στον χώρο του festival και κάπου εκεί το Reworks Festival του 2011 έληξε για μένα.

Στα θετικά του φετινού Reworks η σαφέστατα καλύτερη οργάνωση και η πολυμορφικότητα των καλλιτεχνών που εμφανίστηκαν. Στα αρνητικά το γεγονός ότι ο κόσμος,τουλάχιστον στα δικά μου μάτια,φάνηκε να μην αγκαλιάζει την φετινή προσπάθεια. Σαφέστατα λιγότερο το κοινό σε σχέση με πέρυσι,αλλά ευτυχώς αρκετά ενθουσιώδες δημιούργησε μια αρκετά καλή ισορροπία. Αρνητικό επίσης το γεγονός ότι ο χώρος της Contemporary Art Gallery μειώθηκε. Πραγματικά κρίμα καθώς από αυτά που είδα το ταλέντο και η δημιουργία πραγματικά περισσεύουν σε αυτή την πόλη. Και φυσικά το μεγαλύτερο μείον της βραδιάς ο απίστευτος ΕΛΛΗΝΑΡΑΣ που πετάχτηκε από το πουθενά και χοροπηδούσε πάνω μου προκαλώντας την απώλεια μιας ολόκληρης κάρτας μνήμης γεμάτης φωτογραφίες κυρίως από την 2η μέρα του festival.

Αναμονή μέχρι το 2012 και το επόμενο Reworks Festival το οποίο,είμαι βέβαιος από τώρα, θα κάνει ένα ακόμα βήμα μπροστά!

Roger Waters-The Wall Live @ Κλειστό Γήπεδο Μπάσκετ ΟΑΚΑ (08.07.2011)

Αν ποτέ χρειαζόταν να καταγράψω τους 10 πλέον αγαπημένους μου δίσκους όλων των εποχών,σίγουρα οι 3 θα έφεραν την υπογραφή των τεράστιων Pink Floyd! Το 2006 υπήρξα από τους τυχερούς που είδαν να παρουσιάζεται μπροστά τους ολόκληρο το "Dark Side of the Moon" (το οποίο είναι και το αγαπημένο μου άλμπουμ τους) και τώρα πέντε χρόνια μετά ήρθε η στιγμή πραγματοποίησης ενός ονείρου,που γεννήθηκε από την πρώτη μέρα που απέκτησα το βινύλιο του Wall.

Δεν νομίζω να υπάρχει άνθρωπος που να αμφισβητεί πως το "The Wall" είναι ένα από τα μυθικότερα άλμπουμ όλων των εποχών. Ένα άλμπουμ προφητικό,καθώς ουσιαστικά  προέβλεψε όλα όσα θα συνέβαιναν στην Θατσερική Αγγλία και ένα άλμπουμ που 32 χρόνια μετά την επίσημη κυκλοφορία του περνάει κοινωνικοπολιτικά μηνύματα που παραμένουν άφθαρτα στο χρόνο και είναι συμβατά με τα γεγονότα των καιρών μας!

Όταν λοιπόν στις 21:30 της Παρασκευής χαμήλωσαν τα φώτα και ξεκίνησε η απίστευτη εκτέλεση του "In the Flesh" ένα όνειρο έπαιρνε σάρκα και οστά και ένα μαγικό μουσικό ταξίδι ξεκινούσε! Το να περιγράψεις αυτό που όλοι είδαμε θα ήταν πραγματικά δίχως νόημα,καθώς αυτό το show που εκτυλισσόταν μπροστά στα μάτια μας είναι αδύνατο να αποδοθεί με λέξεις! άπαντες απλά μείναμε αποσβολωμένοι να παρακολουθούμε τον τοίχο. Το χτίσιμό του,τις υπέροχες μαριονέτες του Gerald Scarfe που παρέλασαν από αυτό,τα πυροτεχνήματα και το τρομακτικό light show και τις απίστευτες προβολές επάνω στον τοίχο και το τελικό μεγαλειώδες γκρέμισμα του που μας προσέφεραν την πληρέστερη δυνατή παρουσίαση αυτού του διαχρονικού μουσικού μνημείου.Σκηνική απόδοση και ήχος αξεπέραστα,σε βαθμό τέτοιο που κατατάσσουν τη συγκεκριμένη συναυλιακή εμπειρία σαν την απόλυτη ονείρωξη του κάθε θεατή.

Οι στιγμές μεγαλείου πάμπολλες. H εκτέλεση και των τριών μερών του Wall,το αξεπέραστο Mother και το φοβερό animation με το μήνυμα "Nα γ......ι η κυβέρνηση" και "No fucking Way",το υπέρτατο "Run Like Hell" και φυσικά το "Comfortably Numb" με τον Dave Kilminster (αντί δυστυχώς του Dave Gilmour) στην κορυφή του Τείχους να σολάρει σε μια στιγμή απίστευτου συναισθήματος και μεγαλείου.

Ναι,το ξέρω πως μπροστά μου δεν είχα τους Pink Floyd,ξέρω πως αυτό το άλμπουμ ουσιαστικά σήμανε την αρχή του τέλους γι' αυτό το τεράστιο κεφάλαιο στην ιστορία της μουσικής,όμως αυτό που παρακολούθησα το βράδυ της Παρασκευής ήταν η παρουσίαση όλου του μεγαλείου,της διορατικότητας και της μουσικής ευφυίας που διαθέτει το συγκεκριμένο άλμπουμ! Χαίρομαι γιατί το βράδυ της Παρασκευής είδα για πρώτη φορά ένα Τείχος να ενώνει τόσους πολλούς ανθρώπους,είδα ένα Τείχος να μας κάνει να αποκτούμε συναυλιακή παιδεία έστω και για λίγο (και πάλι όχι στο 100% του κόσμου,καθώς υπήρξαν και "έξυπνοι" που δε σεβάστηκαν την προτροπή του καλλιτέχνη και τράβηξαν φωτογραφίες και βίντεο),χαίρομαι που ένα Τείχος εξέφρασε με τον αρτιότερο δυνατό τρόπο σύγχρονες ανησυχίες και προβληματισμούς παρά το γεγονός ότι πρωτοαναφέρθηκε σε αυτά πολλά χρόνια νωρίτερα!

Τελικά χαίρομαι που αξιώθηκα να ζήσω μια ακόμα απίστευτη συναυλιακή εμπειρία,μια εμπειρία για την οποία θα έχω πολλά να διηγηθώ στο μέλλον!

Setlist:

In The Flesh?
The Thin Ice
Another Brick In The Wall (Part I)
The Happiest Days Of Our Lives / Another Brick In The Wall (Part II)
Mother
Goodbye Blue Sky
Empty Spaces / What Shall We Do Now?
Young Lust
One Of My Turns
Don't Leave Me Now
Another Brick In The Wall (Part III)
The Last Few Bricks
Goodbye Cruel World

.......Break.......

Hey You
Is There Anybody Out There?
Nobody Home
Vera
Bring The Boys Back Home
Comfortably Numb
The Show Must Go On
In The Flesh
Run Like Hell
Waiting For The Worms
Stop
The Trial
Outside The Wall

Big Blood+Dead Gum @ Fuzz Bar (04.07.2011)

Το γεγονός ότι στις 4 Ιουλίου ήταν η μέρα της ανεξαρτησίας,ο ένας χρόνος από την δημιουργία του blog και τα γενέθλια του γράφοντος προφανώς και έχουν ελάχιστη σημασία. Αυτό που πραγματικά αξίζει να αναφερθεί για την 4η Ιουλίου 2011 είναι η εμφάνιση των Αμερικανών Big Blood στη Θεσσαλονίκη,σε μία εμφάνιση σπάνια από όλες τις απόψεις (καθώς δεν είναι και μια μπάντα που εμφανίζεται πολύ συχνά ζωντανά) που σίγουρα θα άφησε αρκετές μνήμες σε όσους είχαν το προνόμιο να την παρακολουθήσουν.

Οι αρχικές συνεννοήσεις πρόδιδαν ότι θα έχουμε τη χαρά να εμφανιστούν μπροστά μας το "εκτελεστικό" δίδυμο της μπάντας Caleb Mulkerin και Colleen Kinsella. Ευτυχώς η θεά τύχη μας χαμογέλασε και το φοβερό αυτό δίδυμο πλαισίωσε και ο Brother Oak στα drums κάνοντας την όλη συναυλιακή εμπειρία ακόμα πιο σπάνια!

Τα πάντα έμοιαζαν τέλεια οργανωμένα και έτσι λίγο μετά τις 22:30 ο Αθηναίος Dead Gum πήρε την κιθάρα του κάνοντας μια εισαγωγή στην μυσταγωγία που θα ακολουθούσε.Προσωπικά δεν είχα έρθει ξανά σε επαφή με την μουσική του Dead Gum,ούτε γενικότερα με το μουσικό είδος που εκπροσωπεί επομένως δεν είμαι ο καταλληλότερος για να τον κρίνω. Αυτό που σίγουρα μπόρεσα να διακρίνω είναι τα ψυχρά ηλεκτρικά τοπία που δημιουργεί η μουσική του και τα οποία είναι ικανά να δημιουργήσουν μια εξαιρετικά κλειστοφοβική και μελαγχολική ατμόσφαιρα! Δεν ξέρω αν ήταν η καλύτερή του εμφάνιση ή όχι,σίγουρα όμως κόσμησε με την παρουσία του αυτό το ιδιαίτερο event.

H ώρα είχε φτάσει αισίως 23:00 όταν οι Big Blood πήραν τις θέσεις τους και κάπου εκεί ξεκίνησαν τα πάντα! Κάποιοι ίσως περίμεναν ένα ακουστικό show από την μπάντα και δεν θα τους κατηγορήσω,καθώς διαθέτουν ορισμένες ακουστικές συνθέσεις υψηλότατης μουσικής ποιότητας,παρόλα αυτά όμως οι ίδιοι προτίμησαν να μας δώσουν ένα πιο ηλεκτρικά φορτισμένο show που σίγουρα δεν ενόχλησε κανένα! Με νέο άλμπουμ στις αποσκευές τους (το πραγματικά υπέροχο και συλλεκτικό "Big Blood & The Wicked Hex") και με μπόλικο κέφι ταξίδεψαν τα περισσότερα από 100 άτομα που γέμισαν τον ομολογουμένως μικρό χώρο του Fuzz Bar σε ένα κόσμο ψυχεδέλειας! Οι ίδιοι έδειχναν να το απολαμβάνουν δίνοντας το 101% της ενέργειάς τους και βιώνοντας πραγματικά κάθε νότα που έπαιζαν! Προσωπικά θα ήθελα να σταθώ στην εκπληκτική φωνή της Colleen Kinsella,μια φωνή με σπάνιο μέταλλο που μου έφερε στο μυαλό πολύ μεγάλες φωνές της Αμερικάνικης folk και country μουσικής και της οποία η απόδοση στο live ήταν μια τεράστια έκπληξη! Όσον αφορά το set τους προσωπικά δεν έμεινα παραπονεμένος,αν και θα ήθελα πολύ να ακούσω το λατρεμένο τουλάχιστον για μένα "Oh Country". Αποζημιώθηκα όμως,και με το παραπάνω μάλιστα,με την απίστευτα συναισθηματική εκτέλεση του "She Sells Sanctuary" που συνεπήρε τους πάντες!

Κάποια live δεν θα έπρεπε να τελειώνουν ποτέ,επειδή όμως όλα τα καλά έχουν πάντα τέλος μετά από περίπου 70 λεπτά οι Big Blood μας αποχαιρέτησαν έχοντας αφήσει τις καλύτερες εντυπώσεις σε όλους (και έχοντας αφήσει ανοικτό ελπίζω το παράθυρο της επιστροφής τους για κάποια εμφάνιση ακόμα στο μέλλον).Συμβουλή σε όσους δεν έχουν προμηθευτεί το νέο άλμπουμ της μπάντας,να το πράξουν άμεσα καθώς για μια ακόμη φορά παραδίδουν μαθήματα μουσικής ποιότητας!

Φυσικά από μια τέτοια βραδιά δεν θα πρέπει να λείπουν και οι ευχαριστίες! Πρώτα και καλύτερα στην ίδια την μπάντα για την σπάνια ευκαιρία που μας έδωσε να την δούμε ζωντανά. Μεγάλες ευχαριστίες φυσικά στο Fuzz Bar που φιλοξένησε αυτό το ιδιαίτερο event,στον Παναγιώτη Σπούλο,τον Αλέξανδρο Αλεξανδρίδη και την Λένα Λατινοπούλου για την πολύτιμη βοήθεια τους και φυσικά σε όλους εσάς που στηρίξατε αυτό το event. Το μεγαλύτερο όμως ευχαριστώ το αξίζει ο Κώστης Κηλύμης στον οποίο οφείλουμε εν πολλοίς αυτή τη βραδιά (ουσιαστικά αν δεν ήταν αυτός δεν θα υπήρχεο αυτό το live)! Υπήρξε ο ιθύνων νους και βοήθησε τα μέγιστα στο να ζήσουμε αυτή τη βραδιά μουσικού μεγαλείου που τουλάχιστον προσωπικά θα θυμάμαι για πάρα πολύ καιρό!

Sublime with Rome-63 High @ Block 33 Thessaloniki (15.06.2011)

Πάνω που λέγαμε ότι θα πεθάνουμε από την ξαφνική ζέστη που έβρασε κυριολεκτικά την πόλη της Θεσσαλονίκης ήρθε ένα υπέροχο βορειαδάκι για να ηρεμήσει κάπως την αφόρητη ατμόσφαιρα! Βράδυ Τετάρτης λοιπόν,και υπό τις παρούσες συνθήκες πήγα από το Block 33 για να εκπληρώσω ένα ακόμα εφηβικό μου απωθημένο που φυσικά δεν ήταν άλλο από την ζωντανή εμφάνιση των Sublime!
Φυσικά τα πράγματα δεν ήταν ίδια και δεν περίμενα να είναι ίδια,καθώς η απουσία του Brad Nowell μοιάζει και τελικά είναι κάτι παραπάνω από καθοριστική. Όσοι όμως αγαπήσαμε τη συγκεκριμένη μπάντα οφείλαμε και με το παραπάνω να παρακολουθήσουμε αυτή τη διάδοχη κατάσταση. Ο καιρός με τη σειρά του δε θύμιζε σε τίποτα τον καυτό καλοκαιρινό καιρό της California αλλά το διάχυτο κέφι που υπήρχε δημιούργησε συνθήκες ικανές για ένα τρομερό Ska live!

Αν κάποιος πίστευε ότι υπήρχε κάποια μπάντα πιο κατάλληλη για να ανοίξει το συγκεκριμένο event από τους 63 HIGH,μάλλον κοιμάται τον ύπνο του δικαίου! Τα δικά μας παιδιά λοιπόν ανέλαβαν τον δύσκολο ρόλο του να ζεστάνουν τον κόσμο και όχι απλά τα κατάφεραν,αλλά κατά την ταπεινή μου γνώμη έδωσαν το καλύτερό τους live ever (και πιστέψτε με τους έχω δει να παίζουν άπειρες φορές). Με φανερά τρομερή διάθεση μας πρόσφεραν μερικά από τα καλύτερα τραγούδια τους και κατάφεραν να μας βάλουν απόλυτα στο κλίμα αυτού που θα επακολουθούσε.

Γύρω στις 23:00 οι Sublime ανέβηκαν στη σκηνή και εν μέσω ουρλιαχτών από τον κόσμο που είχε μαζευτεί (γύρω στα 700 άτομα) άρχισαν το δικό τους show.Όπως ήταν φυσικό τα περισσότερα βλέμματα ήταν στραμμένα στον Rome Ramirez και οι συγκρίσεις με τον αδικοχαμένο Brad Nowell ήταν αναπόφευκτες,αλλά ο πιτσιρικάς σε γενικές γραμμές τα κατάφερε κάτι παραπάνω από καλά στο ρόλο του frontman δείχνοντας στόφα έμπειρου performer (παρά το γεγονός ότι δεν ήταν και πολύ κινητικός). Προσωπικά έμεινα καρφωμένος στους Bud Gaugh και Eric Wilson περισσότερο για να δω την αλληλεπίδρασή τους με τον Rome.Ο Wilson είναι μια πραγματική μορφάρα αν και οι καταχρήσεις και η φθορά του χρόνου είναι εμφανέστατες πάνω του. Σχεδόν ακίνητος συμμετείχε στο ξεσήκωμα του κόσμου όπου χρειαζόταν και έδωσε μαι εξαιρετική παράσταση. Ο Gaugh από την πλευρά του μπορεί να μην είναι τέρας τεχνικής αλλά το drum kit του το έδειρε για τα καλά με διαρκώς μανιασμένα χτυπήματα.

Από πλευράς set δεν είχαμε εκπλήξεις. Όπως ήταν αναμενόμενο ήταν μια best of επιλογή που ικανοποίησε,κρίνοντας από την φρενίτιδα που επικρατούσε στην αρένα,όλους όσους ήρθαν να παρακολουθήσουν αυτό το live.Βέβαια όπου υπάρχει φρενίτιδα,υπάρχουν και μαλακίες και από αυτές είχαμε μπόλικες,με αρκετούς να ξεφεύγουν και να αρχίζουν τις ροχάλες και τα καντήλια στον Rome,o οποίος τα αντιμετώπισε αρκούντως ψύχραιμα (με εξαίρεση ίσως τον κακόμοιρο που τον σβέρκιασε ο γορίλας που είχαν μαζί τους).

Μετά από 100 περίπου λεπτά αυτή η μεταφορά μας στο Long Beach έλαβε τέλος μέσα σε φωνές και χειροκροτήματα! Ναι θα θέλαμε κι άλλο αλλά όπως είναι φυσικό αυτό ήταν αδύνατο να συμβεί. Αυτό που είδαμε όμως κάλυψε και με το παραπάνω τις προσδοκίες όλων και έδωσε σε αυτή τη βραδιά μια ξεχωριστή θέση στην καρδιά μας!

Οι Sublime δεν θα είναι ποτέ ίδιοι δίχως τον Brad! Ο Rome όμως είναι το καλύτερο που θα μπορούσαν να έχουν και σίγουρα τους έδωσε μια νέα πνοή δίνοντας το κοντινότερο δυνατό αποτέλεσμα στο ένδοξο παρελθόν τους!






Για την ιστορία αυτή την αξέχαστη βραδιά τα σπάσαμε με τα εξής τραγούδια:

Panic
Don't Push
Garden Grove
Right Back
New Thrash
Get Ready
Smoke 2 Joints
5446/Date Rape
Lovers Rock
Punk Jam
PCH
Only
Wrong Way
House
Jailhouse
Spun
Myage
Scarlets
What I Got
Badfish/Lets Go Get Stoned
You Better Listen
Take it or Leave it
Voodoo
STP
April 29th
Johnny Butt
Santeria

The Cult @ Fuzz Club Athens (05.06.2011)

Η Κυριακή 05 Ιουνίου ήταν μια μέρα παράξενη από όλες τις πλευρές. Από τη μία η αναμονή για την μεγαλειώδη συγκέντρωση των ΑΓΑΝΑΚΤΙΣΜΕΝΩΝ στο Σύνταγμα (που τελικά έφτασαν τις 400.000),από την άλλη ο τέταρτος τελικός του πρωταθλήματος μπάσκετ ανάμεσα στους αιώνιους και στη μέση η πολυαναμενόμενη (τουλάχιστον για μένα) εμφάνιση των Cult στην Αθήνα. Τα δύο πρώτα γεγονότα άνετα θα μπορούσαν να δώσουν πάτημα δικαιολογίας σε πιθανή αποτυχία του συγκεκριμένου event,οι περισσότεροι από 1000 άνθρωποι,όμως,που βρέθηκαν στο χώρο του Fuzz Club έδειξαν με τον πλέον εμφατικό τρόπο πως όταν μια μπάντα έχει την αξία,που δίχως αμφιβολία έχουν οι Cult,τότε ο κόσμος την τιμά με την παρουσία του.

Από την αρχή ήξερα πως δεν είχα να περιμένω πολλά από την συγκεκριμένη εμφάνιση,παρά το γεγονός ότι οι Cult είναι από τις πλέον αγαπημένες μου μπάντες!Λίγο το γεγονός ότι δεν είναι πλέον στην ακμή τους,λίγο το ότι ο Ian Astbury έμοιαζε να είναι η σκιά του επιβλητικού ερμηνευτή που όλοι ξέρουμε με είχαν γεμίσει με ανάμικτα συναισθήματα! Όταν όμως οι Cult εμφανίστηκαν στην σκηνή του Fuzz λίγο πριν τις 22:00 και ακούστηκαν οι πρώτες νότες του Rain κάθε αμφιβολία σβήστηκε ολοκληρωτικά από το μυαλό μου!Ναι ο Astbury δεν είναι πλέον ο παίδαρος που ήταν δυνατόν να προκαλέσει υγρά όνειρα σε κάθε γυναίκα στα 80's,αλλά φωνητικά στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων.Ναι ο Billy Duffy δεν σκότωσε τελικά τον ηχολήπτη (πράγμα που μου κόστισε μερικά euro καθώς έβαλα στοίχημα ότι θα το κάνει),αλλά δεν έχασε ούτε νότα,ούτε σόλο,ούτε θέμα και δεν θα ήταν ψέμα να πω ότι κάποιες φορές ακουγόταν λες κι έπαιζε το CD της μπάντας!Ναι είναι γεγονός ότι οι cult επί σκηνής έδειχναν ένα εξαιρετικά δεμένο σύνολο,το οποίο κατάφερε να νικήσει (με 20 λεπτά καθυστέρηση) τον δεδομένα κάκιστο ήχο του Fuzz και μας έδωσε ένα show αντάξιο της φήμης τους σαν μπάντα!

Το κοινό με τη σειρά του αρκετά ετερόκλητο και από διάφορα ηλικιακά στρώματα στην πλειοψηφία του είχε αντιδράσεις αδιάφορες,πλην των hit,αλλά σε γενικές γραμμές συμμετείχε ενεργά στην όλη μυσταγωγία του live.

Το set δεν ήταν ένα καθαρό best of της μπάντας αλλά πλησίασε αρκετά σε αυτό. έλειπαν κάποια χτυπητά classics (όπως το Witch που ειδικά το πάνω διάζωμα ζητούσε επίμονα),αλλά δε νομίζω πως κανείς χαλάστηκε από αυτό που είδε. Ειδικά σε κάποια σημεία,όπως το Sweet Soul Sister,το Nirvana,το Saints are Down (ανατριχίλα) και το Firewoman εγώ προσωπικά κόντεψα να πάθω έμφραγμα από την ανατριχίλα.

Αν έψαχνα για ενστάσεις στη συγκεκριμένη συναυλία αυτές σίγουρα θα ήταν το γεγονός ότι ο ηχολήπτης δεν καίγεται στην κόλαση και το ότι ο Astbury μου τα χάλασε στο Fire Woman καθώς εκτελεστικά το εκτέλεσε κυριολεκτικά!. Κατά τα άλλα απόλαυσα τα πάντα από το πρώτο μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο! Και για να μοιραστώ την απόλαυση μαζί σας σας παραθέτω και το setlist της βραδιάς!

Rain
Every Man And Woman Is A Star
Electric Ocean
Sweet Soul Sister
Horse Nation
Saints Are Down
Rise
Nirvana
Phoenix
Embers
Spiritwalker
Lil Devil
Dirty Little Rock Star
Wild Flower
She Sells Sanctuary
Love Removal Machine
-------------------------------
Fire Woman
Break On Through (The Doors Cover)


Y.Γ. Ο Astbury κλείνοντας είπε πως θέλει να ξαναέρθει Ελλάδα όταν η μπάντα βγάλει καινούριο δίσκο και βγει σε παγκόσμια περιοδεία! Αυτή τη φορά ας τον φέρει κάποιος Θεσσαλονίκη,γιατί με αυτά που πάθαμε στην επιστροφή νιώσαμε ότι μετά από αυτό το live περάσαμε στην ζώνη του Λυκόφωτος!

Arms and Sleepers @ FUZZ BAR Thessaloniki (24.05.2011)

Η είδηση της εμφάνισης των Arms and Sleepers στη Θεσσαλονίκη ξάφνιασε πολλούς από τους υποψιασμένους φίλους της μουσικής τους καθώς ήταν γνωστή μονάχα η εμφάνιση των Αθηνών. Ευτυχώς για όλους μας οι συγκυρίες αποδείχθηκαν ιδανικές και έτσι είχαμε την ευκαιρία να απολαύσουμε ένα πραγματικά ξεχωριστό βράδυ Τρίτης στο Fuzz Bar!

O καιρός ήταν κάτι παραπάνω από ιδανικός και το ομολογουμένως πρωτότυπο  promotion για το συγκεκριμένο event (σχεδόν κυριολεκτικά στόμα με στόμα) έφεραν στον μικρό χώρο που φιλοξένησε τους Arms and Sleepers ένα κοινό που ξεπερνούσε τα 100 άτομα και ξεπερνούσε κατά πολύ τις προσδοκίες που είχαν δημιουργηθεί γι αυτήν την εμφάνιση!

Η ίδια η μπάντα είχε φτάσει μερικές ώρες νωρίτερα στην πόλη και τόσο ο Mirza Ramic όσο και ο Ben Shepard (Uzi & Ari) έμοιαζαν πραγματικά ταλαιπωρημένοι,αλλά πλήρως πρόθυμοι να μοιραστούν με τον κόσμο την μαγεία της μουσικής τους! Και όντως ήταν μια μαγική βραδιά,σημάδια της οποίας άρχισαν να διαφαίνονται από πολύ νωρίς! Η ατυχία με το προσωπικό πρόβλημα του Chronik που θα αναλάμβανε το ρόλο του support act,ευτυχώς ξεπεράστηκε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο και ο Dj Element που ανέλαβε να ζεστάνει τον κόσμο,όχι απλά τα κατάφερε,αλλά μας έβαλε όλους σε μια παράξενη διαδικασία υποδοχής αυτού που θα ακολουθούσε αργότερα! Κι όταν η ώρα έφτασε 23:30 και οι Arms and Sleepers ανέλαβαν δράση τότε πραγματικά εκτοξευτήκαμε όλοι σε άλλη διάσταση! Δεν ξέρω αν φταίνε οι μαγικές τους μελωδίες,δεν γνωρίζω αν ευθύνεται το όλο οπτικοακουστικό show που έδωσαν,δεν γνωρίζω καν αν ο λόγος ήταν οι μαγικές ερμηνείες και των δύο,αλλά για την επόμενη ώρα που ακολούθησε κοινό και μπάντα έγιναν ένα σε ένα πραγματικά ονειρικό μουσικό ταξίδι! Ένα ταξίδι που θα μπορούσε να διαρκέσει περισσότερο,αν κάποιοι απαράδεκτοι δεν χαλούσαν το όλο κατανυκτικό κλίμα με την ακατάπαυστη πολυλογία τους (ευτυχώς ο Mirza Ramic φρόντισε να τους δείξει την εμφανή ενόχλησή του και παράλληλα τους έκανε ρόμπα).

Σε μια εμφάνιση γεμάτη μόνο θετικές εντυπώσεις θα ήταν δύσκολο να ξεχωρίσεις στιγμές! Παρόλα αυτά θα πρέπει να αναφέρω μερικές από αυτές όπως το γεγονός ότι στη Θεσσαλονίκη έπαιξαν το μεγαλύτερο σε διάρκεια set της περιοδείας τους ως τώρα,την εκπληκτική εκτέλεση του Architekt που μου σήκωσε και τις τρίχες του σβέρκου, το τραγούδι που έκλεισε τη βραδιά,το οποίο ήταν είναι και θα παραμείνει ακυκλοφόρητο,και όπως μου αποκάλυψε η μπάντα έχει την δική του ιστορία,καθώς και το εκπληκτικά προσιτό merchandise που πραγματικά ο κόσμος φρόντισε να το κάνει φύλλο και φτερό!

Το ποια τραγούδια έπαιξαν ελάχιστη σημασία έχει. Η δισκογραφία τους είναι αρκετά εκτεταμένη και φρόντισαν να την τιμήσουν σε μεγάλο βαθμό! Αυτό που έχει σημασία είναι όλα αυτά τα συναισθήματα και όλη αυτή η μαγεία που μοιραστήκαμε όλοι όσοι είχαμε την ευκαιρία να δούμε αυτή την πραγματικά σπουδαία μπάντα από κοντά σε ένα live που όσοι το έζησαν θα το κουβεντιάζουν για καιρό!