Electric Litany-Enduring Days You Will Overcome (Inner Ear 2014)

Δεν θα ήταν ψέμα αν έλεγα πως το "How to Be a Child and Win the War" υπήρξε ένα άλμπουμ που σημάδεψε τα ακούσματα μου. Ακόμη κι η απόδοση των τραγουδιών που περιείχε στις ζωντανές εμφανίσεις των Electric Litany δεν σε άφηναν με καμιά άλλη αίσθηση πέραν αυτής της καθήλωσης. Ο ήχος τους τόσο μεστός,ο λυρισμός τους διάχυτος και ο πήχης που οι ίδιοι έθεσαν πήγε στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο.Ακούγοντας τη νέα τους δουλειά,με τον τίτλο "Enduring Days You Will Overcome" βεβαιώθηκα ότι έχουμε να κάνουμε με το σημαντικότερο ίσως συγκρότημα της Ελληνικής σκηνής τα τελευταία 10 χρόνια.

Η μουσική τους είναι ακριβώς αυτό που περιγράφει το όνομα τους,μια λιτανεία ηλεκτρική που κρατά τον ακροατή διψασμένο για περισσότερο ήχο. Τα συναισθήματα που ξεπηδούν μέσα από τις νότες τους είναι σκοτεινά,αλλά το αίσθημα που σου αφήνουν είναι αυτό της οικειότητας. Σε αυτό βέβαια θα μπορούσαμε να πούμε ότι βοηθά τα μέγιστα και η παραγωγή που επιμελήθηκε ο μέγιστος Alan Parsons, η επιλογή του οποίου αποδείχθηκε μάλλον μια κίνηση ματ από την πλευρά των Litany.

Μέσα από τα 11 αριστουργήματα που περιέχει αυτή η δουλειά (σκόπιμα δεν αναφέρω το intro) μπορώ να πω με βεβαιότητα ότι υπάρχουν στιγμές πραγματικής μουσικής μαγείας. Το "The Soul Remembers Everything" με φέρνει πίσω στο σπίτι μου,με τους ήχους των παραδοσιακών οργάνων να γεμίζουν την ψυχή σου. Το "Νame" αποτελεί την γέφυρα που ενώνει τις δύο δισκογραφικές δουλειές του συγκροτήματος (+το εκπληκτικο 7-ιντσο που μεσολάβησε),το "Feather of Ecstasy" είναι μια στιγμή ψυχικής ανάτασης και πλήρωσης. Το "Empty Sea" είμαι βέβαιος ότι θα προσφέρει στον ακροατή μια εηξαιρετική ηχητική εμπειρία,ενώ το "You Make me Feel" είναι μια πολύ όμορφη πινελιά art rock ηχοτοπίων. Το κλείσιμο του άλμπουμ με το "Farewell" το μόνο που έχει να προσφέρει είναι μια ακατανίκητη επιθυμία να ξανακούσεις όλο αυτό το αριστούργημα από την αρχή,ξανά ξανά και ξανά.

Ο μυστικισμός των Electric Litany είναι ανυπέρβλητος και σχεδόν εθιστικός. Η μαγεία που ξεπηδά μέσα από κάθε νότα τους είναι δείγμα ενός συγκροτήματος με εμφανή ποιότητα,με εμφανέστατο πάθος και διάχυτο ταλέντο. Οι Εlectric Litany δεν είναι μια παρέα ανθρώπων που υμνούν την μελαγχολία. Εκφράζουν τα βάθη της ψυχής του κάθε ανθρώπου και καταφέρνουν με τρόπο μοναδικό να κάνουν τα συναισθήματα μας ήχους. Η μουσική τους είναι βάλσαμο για την ψυχή και το "Enduring Days You Will Overcome" είναι μια κυκλοφορία που δύσκολα θα μπορέσει να ξεπεραστεί,τουλάχιστον στα στενά όρια της δικής μας χώρας.

Warpaint-Warpaint (Rough Trade 2014)

Έχει περάσει αρκετός καιρός από τότε που είδαμε τις Warpaint να ξεπηδούν στο μουσικό στερέωμα. Πίσω στο 2010 και στο The Fool,τα τέσσερα κορίτσια από το L.A. κατάφεραν να δημιουργήσουν ένα ντεμπούτο που είχε αγγίξει πολλούς,κυρίως χάρη στη μουσική του ποιότητα και την απλότητα που το διέκρινε. Μετά από τέσσερα περίπου χρόνια,και αφού έκαναν μια επανεμφάνιση για τη μουσική της διαφημιστικής καμπάνιας του Calvin Klein,οι Warpaint επέστρεψαν για να μας μαγέψουν και πάλι.

Αυτό που κατορθώνουν ξανά είναι να δημιουργήσουν ήχους και μουσικές που κάνουν τον ακροατή να ταυτιστεί μαζί τους και να βυθιστεί μέσα τους. Τα synth και οι μπασογραμμές αποκτούν έναν πιο κυρίαρχο ρόλο,ενώ η αιθέρια φωνή της Emily Kokal με την συνοδεία της Theresa Waynman μαγεύουν ακόμη και τους πιο δύσπιστους παρασύροντας τους σε ένα κόσμο σαγηνευτικών ήχων και έντονων συναισθημάτων.

Οι Warpaint δείχνουν πιο ώριμες σε σχέση με το The Fool και έχουν συνειδητοποιήσει ότι η επιτυχία που προέκυψε μέσα από αυτό πρέπει να συντηρηθεί και να μεγαλώσει. Το Warpaint μπορεί να ηχεί αρκετά εμπορικό,δεν χάνει όμως ούτε για μια στιγμή το προσωπικό στίγμα του συγκροτήματος,γεγονός που το μετατρέπει αυτόματα στο αναμενόμενο επόμενο βήμα γι αυτές. Για αρκετούς ο ήχος των Warpaint θα εξακολουθήσει να ηχεί βαρετός και επαναλαμβανόμενος. Το ότι δεν υπάρχει παρθενογένεση στη μουσική το γνωρίζουμε. Το ότι μπορείς να πατάς πάνω στις επιρροές σου και να δημιουργείς ένα τόσο όμορφο αποτέλεσμα που δεν στερείται του προσωπικού σου στοιχείου,είναι κάτι που οι Warpaint μας το αποδεικνύουν περίτρανα σε αυτό το άλμπουμ.

Και αυτή η χρονιά μοιάζει από το ξεκίνημα της ενδιαφέρουσα στο κομμάτι των μουσικών κυκλοφοριών. Οι Warpaint έδωσαν ένα ενδιαφέρον έναυσμα. Για να δούμε και τη συνέχεια.

Tripwire-Deviation (Self Released 2013)

Οι Tripwire είναι ένα συγκρότημα που δεν μας συσήνεται τώρα. Έχουνσ την πλάτη τους 14 χρόνια πορείας και αφοσίωσης στην μεγάλη τους αγάπη που είναι η μουσική.Μέσα από τους ήχους τους προσπαθούν να προκαλέσουν στους ακροατές τους κμαι εμπειρία που ταιριάζει γάντι στο όνομα που επέλεξαν. Mind blowing!

To Deviation είναι μια δισκογραφική δουλειά μέσα από την οποία προσπαθούν να μας αποκαλυφθούν. Τα πάντα,από τις ηχογραφήσεις,μέχρι την τελική μίξη ανήκουν στους ίδιους κι αυτό σίγουρα είναι κάτι που τους τιμά,μιας και το αποτέλεσμα μπορεί να μην είναι τέλειο,είναι όμως ποιοτικότατο και δείχνει μεράκι και όχι διαθέσεις για προχειρότητες.

Σε ένα άλμπουμ που περιέχει 11 τραγούδια σίγουρα θα μπορέσει να διακρίνει κάποιος μερικές πολύ καλές συνθέσεις και άλλες σε χαμηλότερο επίπεδο. Προσωπικά απόλαυσα την ακρόαση τραγουδιών όπως τα "Apple of Eden","Black Dogs","Rock 'n' Roll" και "Not an Illusion". Το rythm section τους μοιάζει στιβαρό,τα κιθαριστικά θέματα του Νίκου Κουρομιχελάκη έχουν ενδιαφέρον,τα πλήκτρα του Γιώργου Ταιφάκου κεντάνε σε κάποια σημεία,ενώ ιδιαίτερη χροιά πρέπει να γίνει στη φωνή Άρη Ράπτη. Μπορεί να μην είναι η πιο εξαιρετική φωνή που έχετε ακούσει αλλά βγάζει ένα πάθος και μια εσωτερικότητα που σίγουρ απροκαλεί εντύπωση.

Το ότι στην Ελλάδα της κρίσης υπάρχουν ακόμη συγκροτήματα που εκφράζονται μέσα από τη μουσική τους είναι ελπιδοφόρο. Όταν,δε, οι δουλειές που κυκλοφορούν είναι πάνω από τα στάνταρντ του μετρίου είναι κάτι,τότε μόνο ικανοποίηση μπορεί να είναι το συμπέρασμα και το γενικότερο αίσθημα. Το Deviation είναι μια όμορφη προσπάθεια που σίγουρα αξίζει ακρόασης και στήριξης. Τα συμπεράσματα δικά σας!

Lebanon Hanover-Tomb For Two (Fabrika Records 2013)

Οι Lebanon Hanover μοιάζουν σα να έχουν βγει από μια χρονομηχανή που τους έφερε από τα μέσα της δεκαετίας του '80 απευθείας στις μέρες μας. Είναι ένα σχήμα που παίρνει τα σκοτεινότερα ανθρώπινα συναισθήματα και τα μετατρέπει σε ήχους,σε μελωδίες μελαγχολικές που είναι αδύνατο να σε αφήσουν αδιάφορο. Αυτό ακριβώς πετυχαίνουν και στη νέα τους δισκογραφική δουλειά, με τον τίτλο Tomb For Two.

H θεματολογία τους σκοτεινή και μελαγχολική, όχι όμως και απομακρυσμένη από το σήμερα που βιώνει ο κάθε άνθρωπος. Ο ήχος τους καθαρά post-punk, όχι όμως αυτός που ακούσαμε από τα γνωστά συγκροτήματα του χώρου, αλλά με μια καθαρά underground προσέγγιση που τον καθιστά ακόμη πιο ρομαντικό και ελκυστικό στον ακροατή.

Το άλμπουμ ξεκινά με το "Sadness is Rebellion", ένα τραγούδι βγαλμένο από τα Λονδρέζικα club του '80. Στιβαρό μπάσο, φορτωμένα synths και theremin και η κιθάρα να ντύνει το όλο ηχητικό αποτέλεσμα μαζί με την εκπληκτική φωνή της Larissa που σαν άλλη σειρήνα μαγεύει σε κάθε νότα της. Το "your Fork Moves" είναι πιο synth oriented πράγμα που το καθιστά απόλυτα χορευτικό. Ομολογώ ότι το "Stalhwerk" με μελαγχόλησε. Τα φωνητικά τα αναλαμβάνει ο William και ο δραματικός τόνος που δίνει στην ερμηνεία του οδηγεί το αποτέλεσμα στα όρια του καταθλιπτικού. Το "Hall of Ice" ηχεί σαν μια σκοτεινή ελεγεία, με το μπάσο να χτυπάει απευθείας στην καρδιά,ενώ το "Gallowdance" που ακολουθεί είναι πιθανότατα ένα από τα καλύτερα post-punk τραγούδια που έχω ακούσει στη ζωή μου. Από εκεί και πέρα η μοναδική αξιοσημείωτη στιγμή κατά τη γνώμη μου το "Ιnvite Me to Your Country" που κλείνει το άλμπουμ και ίσως και το "Μidnight Creature" που αν και ηχεί ολοκληρωτικά παράξενο έχει μια κάποια γοητεία.

Τρις κυκλοφορίες σε λιγότερο από δύο χρόνια για τους Lebanon Hanover,με αυτήν να είναι σίγουρα η πιο ολοκληρωμένη σε θέμα ποιότητας και αισθητικής. Το Tomb for Two είναι η πιο σκοτεινή μέχρι στιγμής κυκλοφορία τους και είναι ένα χαρακτηριστικό δείγμα του πόσο έχουν εξελιχθεί σαν συγκρότημα. Η παγερή,σχεδόν απόκοσμη αισθητική τους μπορεί να σας ξενίσει,αλλά σίγουρα αυτό το άλμπουμ δεν θα σας αφήσει αδιάφορους.

Soviet Soviet-Fate (Felte 2013)

Υπάρχουν πολύ εκεί έξω στα μουσικά μέσα που συνεχίζουν να επιμένουν ότι οι Soviet Soviet δεν ανήκουν στο post-punk. Βέβαια οι ίδιοι αδυνατούν να τους τοποθετήσουν σε κάποιο μουσικό είδος. Εγώ από την πλευρά μου βασισμένος στις επιρροές τους, στον ήχο τους και στην DIY αισθητική τους θα τους κατέτασσα σίγουρα σε αυτή την κατηγορία. Αρκετά όμως με τις θεωρίες.

Οι Ιταλοί επιτέλους κυκλοφόρησαν το ντεμπούτο άλμπουμ τους και για εμάς που το περιμέναμε με ανυπομονησία είμαστε ενθουσιασμένοι. Ο ήχος του Fate είναι η γέφυρα που ενώνει το συγκρότημα με την post-punkσκηνή του Manchester στα τέλη του '70,αρχές '80 εκεί που οι Joy Division μεγαλούργησαν. Drumming που χτυπά κατευθείαν στην καρδιά του ακροατή,μπασογραμμές που σου μένουν χαραγμένες,synths που έρχονται να ντύσουν ωραία το rythm section και κιθαριστικά θέματα που με τα εφέ με τα οποία τα έχουν φορτώσει δημιουργούν ένα ηχητικό σύνολο καθόλα ελκυστικό. Τα φωνητικά με το κατάλληλο echo και την φανερή Ιταλική προφορά των Αγγλικών έρχονται να δέσουν με το υπόλοιπο σύνολο. Μπορεί σε κάποια σημεία οι Soviet Soviet να ηχούν ωμοί ίσως και άτεχνοι. Το σίγουρο όμως είναι ότι σε κάθε ένα από τα τραγούδια τους καταθέτουν πραγματικά το 100% του εαυτού τους κάνοντας τα μια εμπειρία μοναδική. Τραγούδια όπως τα "No Lesson","Ecstasy" και "Hidden" επιβεβαιώνουν την αλήθεια των παραπάνω λεγομένων. Μέσασ το Fate όμως υπάρχουν και τραγούδια που είναι μεν πιο υποτονικά στον ήχο αλλά εξίσου ενδιαφέροντα. Ποιος μπορεί να το αμφισβητήσει όταν ακούει τραγούδια όπως το "Something You Can't Forget"ή το "Introspective Trip".

Μελανό σημείο στο Fate  είναι σίγουρα η έλλειψη πρωτοτυπίας στις συνθέσεις του συγκροτήματος. Ναι καλή είναι η ενέργεια και το πάθος,αλλά όταν ο ήχος μοιάζει με διαρκή επανάληψη το πάθος υποχωρεί και η βαρεμάρα παίρνει τη θέση του.

Σε γενικές γραμμές το Fate είναι ένα ντεμπούτο άλμπουμ που δείχνει την ποιότητα των Soviet Soviet. Θα μπορούσε να είναι πολύ καλύτερο, αλλά να μην ξεχνάμε πως κάθε ντεμπούτο κρύβει παγίδες και σφάλματα. Δεν ξέρω αν οι Ιταλοί είναι από τις ελπίδες της σύγχρονης προσέγγισης του post-punk ήχου,είναι όμως σίγουρα μια από τις πιο ενδιαφέρουσες περιπτώσεις συγκροτημάτων εκεί έξω.

Wooden Shjips-Back To Land (Thrill Jockey 2013)

Mε την προηγούμενη κυκλοφορία τους, το West του 2011, οι Wooden Shjips έθεσαν νέα δεδομένα όσον αφορά τον ήχο τους. Βέβαια ήταν και η πρώτη φορά που ηχογράφησαν σε κανονικό στούντιο, αλλά ο ήχος που παρήγαγαν μέσα από τις συνθέσεις τους πήγε το psych 'n' roll σε νέα επίπεδα.

Με το νέο τους άλμπουμ, που φέρει τον τίτλο Back to Land, οι Wooden Shjips θέλουν να κινηθούν σε ακόμη πιο ψυχεδελικά νερά, εμποτίζοντας τις acid συνθέσεις τους με πιο ξεκάθαρες μελωδικές γραμμές, δημιουργώντας ένα groove με το οποίο μονάχα είχαν πειραματιστεί στο παρελθόν. Οι πειραματισμοί αυτοί όμως τελικά κάνουν αυτή την κυκλοφορία πιο ελκυστική ή όχι;

Όποιος περιμένει να ακούσει στο Back to Land, space rock παλαιάς κοπής, φοβάμαι πως θα απογοητευθεί. Ενορχηστρώσεις με πιο ακουστική αισθητική έρχονται να συνδυαστούν με τον ηλεκτρικό ήχο της μπάντας δημιουργώντας ένα πολύ ενδιαφέρον ηχητικό κράμα. Αυτή η μίξη γίνεται αντιληπτή σε τραγούδια όπως το "These Shadows", "Βack to Land" και "Everybody Knows".

Από την άλλη τραγούδια σαν τα "Ghouls","In The Roses" και "Other Stars", φέρνουν στην επιφάνεία στοιχεία για τον ήχο των Wooden Shjips που μ΄'εχρι τώρα μας ήταν άγνωστα. Fuzzy κιθάρες, ογκώδεις οργανικοί ήχοι, ανατολίτικου τύπου drumming και τα φωνητικά του Ripley να γίνονται τόσο μυστηριακά όσο δεν τα είχαμε ακούσει ποτέ.

Στο Back to Land ο σχεδόν υπνωτιστικός ήχος που επικρατούσε στις παλαιότερες κυκλοφορίες των Shjips απουσιάζει, ή μάλλον καλύτερα δεν κυριαρχεί. Το συγκρότημα κάνει μια αλλαγή σε μονοπάτια που ναι μεν παραμένουν ψυχεδελικά, αλλά έχουν μια πιο krautrock και heavy psychedelia αισθητική. Και που είναι το κακό θα αναρωτηθούν κάποιοι. Για μένα πουθενά, αλλά για τους φανατικούς του συγκροτήματος είναι μια τεράστια αλλαγή στον ήχο που τους καθιέρωσε στη συνείδηση των ακροατών.

Το Back to Land είναι ένα ιδιαίτερο και άκρως ενδιαφέρον άλμπουμ. Μπορεί να μην είναι η κυκλοφορία που περιμέναμε από τους Wooden Shjips, αλλά είανι 100% ένα άλμπουμ συμβατό με την αισθητική των μελών της μπάντας. Πολλοί θα το λατρέψουν, άλλοι θα το βρουν υποτονικό και αδιάφορο, σίγουρα όμως κανείς δεν μπορεί να πει ότι οι Wooden Shjips δεν είναι μουσικοί που, αν και έχουν τα χρονάκια τους, συνεχίζουν να έχουν νέες αναζητήσεις και να ανακαλύπτουν νέες προοπτικές στον ήχο τους.

The Movements-Like Elephants 1 (Crusher Records 2013)

Για να είμαι ειλικρινής οι Movements σαν συγκρότημα,πέρα από μερικά τραγούδια τους που είχα ακούσει στο παρελθόν,μου ήταν παντελώς άγνωστοι και να που έμελλε να είναι η πρώτη μπάντα με την οποία ήρθα σε επαφή εδώ στη Σουηδία (μιας και είναι κάτοικοι Γκέτεμποργκ). Το Like Elephants είναι η νέα τους δισκογραφική δουλειά,που βγήκε στην αγορά στις 21 Οκοτωβρίου μέσω της Crusher Records.

Σε σύγκριση με το παρελθόν τους,το άλμπουμ αυτό δείχνει μια ξεκάθαρα πιο χαλαρή διάθεση και σου αφήνει μια όμορφη αύρα ψυχεδέλειας.Το εναρκτήριο "The death of John Hall DY" είναι ένα τραγούδι που σίγουρα θα κολλήσει στους fanτου είδους. Νοσταλγικό και με μια μελωδία που δύσκολα ξεχνάς,και που σε παραπέμπει στα τέλη της δεκαετίας του '60. Στο ίδιο ύφος και το "Boogin",μόνο που αυτή τη φορά βλέπουμε το πνεύμα των  Grateful Dead να πλανάται πάνω από αυτό το τραγούδι.Το "Shady Wind" δεν μπορώ να πω ότι με εντυπωσίασε ιδιαίτερα,αν και ο πειραματικός ήχος του μπορεί να κινήσει το ενδιαφέρον ενός πιο καλά ψαγμένου ακροατή. Το τραγούδι που το ακολουθεί όμως,και δεν είναι άλλο από το "Two Tongues" είναι με απόσταση το αγαπημένο μου από αυτή την κυκλοφορία.Ρυθμός που σε ανεβάζει,εξαιρετικά πλήκτρα και μια απόλυτα αισιόδοξη αίσθηση πλημμυρίζει τον ακροατή σε κάθε δευτερόλεπτό του.

Στο ίδιο εκπληκτικό μοτίβο και το "Great Deceiver" υπέροχα κιθαριστικά θέματα και τα πλήκτρα για μια ακόμη φορά σε κυρίαρχο ρόλο.Δεν θα ήταν υπερβολη αν έλεγα ότι το "All the Lost"μου έφερε στο μυαλό τις ενορχηστρώσεις των Animals.Πέρα από αυτό όμως έχουμε να κάνουμε με ένα εξαιρετικό κομμάτι που δείχνει με τον πλέον ξεκάθαρο τρόπο τις 60's καταβολές του συγκροτήματος.Το "David's Song" είναι ένα ακόμα τραγούδι που δε μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση. Μοιάζει λίγο ξένο με το όλο ύφος του άλμπουμ και με παραγωγή κάπως εκτός του γενικότερου feeling που η μπάντα θέλει να περάσει στους ακροατές της.Ευτυχώς όμως ακολουθεί το "Like elephants 1" για να φέρει τα πράγματα ξανά στα ίσα του. Ελεγειακό τραγούδι και ικανό να σε ταξιδέψει.Το "Ingenting Kommer Ur Ingenting" είναι ίσως ότι πιο κοντά στα 60's μπορεί να ακούσει ένας λάτρης της ψυχεδέλειας στις μέρες μας (και για όσους μπερδευτούν αυτό που ακούγεται δεν είναι σιτάρ αλλά είναι ένα ρεσιτάλ ψυχεδελικού παιξίματος κιθάρας από τον Christian Johansson). To κλείσιμο του άλμπουμ είναι τόσο ιδανικό όσο και το ξεκίνημά του. Το "Ιt Takes a Spark" είναι ένα πολύ όμορφο δείγμα folk-psych,με μια πιο μοντέρνα προσέγγιση όμως,που παρόλα αυτά δε χαλάει το υπέροχο τελικό αποτέλεσμα.

Το Like Elephants 1 είναι ένα όμορφο άλμπουμ από την αρχή μέχρι και το φινάλε του. Μεστό από άποψη τραγουδιών και με μελωδίες ζεστές και προσιτές στον ακροατή. Είναι μια κυκλοφορία που καθώς φαίνεται θα έχει και sequel το οποίο και θα περιμένουμε με μεγάλη ανυπομονησία,μιας και τα ποιοτικά στάνταρντς που θέτει αυτό το άλμπουμ είναι ήδη αρκετά ψηλά.Οι Movements είναι ένα συγκρότημα που δείχνει να αγαπά πραγματικά αυτό που κάνει,και η αγάπη τους αυτή αποτυπώνεται ξεκάθαρα σε αυτό το άλμπουμ.Ακούστε το και σίγουρα δε θα χάσετε το χρόνο σας.

Tides From Nebula-Eternal Movement (Long Branch Records/SPV 2013)

Όσοι έχουν άμεση σχέση με τον χώρο του post-rock ήχου είναι σχεδόν αδύνατο να μη γνωρίζουν αυτούς εδώ τους φανταστικούς Πολωνούς. Όσοι,δε,είχαν την ευκαιρία να τους δουν και live έχουν καταλάβει ότι μιλάμε για ένα συγκρότημα που βιώνει στο πετσί του κάθε δευτερόλεπτο του κάθε τραγουδιού και για ένα συγκρότημα που πάντα θέτει πολύ υψηλά τον πήχη των προσδοκιών των ακροατών του.

Η νέα τους κυκλοφορία έχει ένα τίτλο απόλυτα εναρμονισμένο με την μουσική πανδαισία που μας προσφέρουν. Eternal Movement και οι Tides From Nebula εξελίσσουν τον ήχο τους φτάνοντας σε ποιοτικά στάνταρντ που τους κατατάσσουν στην ελίτ των συγκροτημάτων του post-rock.Από πλευράς παραγωγής το αποτέλεσμα είναι για μια ακόμη φορά σχεδόν αψεγάδιαστο,με τον Christer Andre Cedeberg να κάνει απίστευτη δουλειά, ενώ οι συνθέσεις τους εξακολουθούν να λειτουργούν σαν αυτοτελείς ιστορίες που κρατούν τον ακροατή πραγματικά γαντζωμένο σε κάθε τραγούδι.

Ήδη από το εναρκτήριο «Laughter of Gods” σου δίνει να καταλάβεις πως αυτό που ακολουθεί κάθε άλλο παρά αδιάφορο θα είναι. Ήχος ζεστός και οικείος χωρίς εξάρσεις αλλά με ένα πάθος που σε μαγνητίζει. Ένα άλλο τραγούδι που σου τραβάει την προσοχή είναι το “Satori”. Ο ήχος του δεν είναι αυτός που θα περίμενες από τους Tides From Nebula,καθώς είναι πιο υποτονικός,η μίξη όμως του ήχου της  κιθάρας με τα κυρίαρχα synths χτυπάει απευθείας στο συναίσθημα του ακροατή. Το “Hollow Lights” είχαμε την ευκαιρία να το ακούσουμε αρκετά νωρίτερα μιας και αποτέλεσε το lead single αυτής της κυκλοφορίας και ήδη ξέρουμε πως νιώθει κάποιος όταν ακούει μια τόσο άρτια μελωδία. Το εξαιρετικό “Only With Presence” μου έφερες το μυαλό την πρώτη φορά που άκουσα το παρθενικό τους άλμπουμ “Aura” και ένιωσα στο πετσί μου πως για  5 ½  λεπτά μπορείς να μείνεις αποσβολωμένος μπροστά από το στερεοφωνικό σου. Τελευταίο στη λίστα με τα αγαπημένα μου από αυτό το άλμπουμ το «Let it Out,Let it Flow,Let it Fly”.  Είναι πραγματικά πολύ απλό η απουσία φωνητικών να σε αφήνει τόσο αδιάφορο όταν έχεις να κάνεις με μία τόσο υπέροχη μουσική σύνθεση.

Είναι γεγονός ότι οι Tides From Nebula δεν έχουν πιάσει ακόμη κορυφή, και μεταξύ μας αυτό είναι θετικό, μιας και είμαστε ανυποψίαστοι για το πόσο ακόμη μπορούν να μας εντυπωσιάσουν. Το σίγουρο είναι ότι πήγαν τον ήχο τους ακόμη ένα σκαλί ψηλότερα και κατάφεραν να δημιουργήσουν ένα άλμπουμ που με την αρτιότητα του θα κάνει κάθε λεπτό της ακρόασης του να αξίζει πραγματικά τον κόπο. Όσοι δεν είχατε καμιά επαφή μαζί τους θα τους αγαπήσετε από την πρώτη ακρόαση. Όσοι τους ξέρατε ήδη απλά θα εντυπωσιαστείτε από το πόσο έχουν εξελιχθεί. Σε κάθε περίπτωση, το Eternal Movement, είναι ένα άλμπουμ που επιβάλλεται να ακούσετε!

Crystal Stilts-Nature Noir (Sacred Bones 2013)

Δεν νομίζω να υπάρχει αμφιβολία ότι όταν οι Crystal Stilts έκαναν το πέρασμα από τον post-punk ήχο του “Alight of Night”  στην ψυχεδέλεια του “In Love with Oblivion”,πολλοί ήταν αυτοί που έμειναν με το στόμα ανοικτό.Θέλοντας και μη δημιούργησαν προσδοκίες για κάτι πολύ δυναμικό,το νέο τους όμως άλμπουμ δείχνει μια διάθεση να κατεβούν λίγο οι ηχητικοί τόνοι.

Το Nature Noir φέρνει τους Crystal Stilts να κρατάνε κάποιες δόσεις ψυχεδέλειας,αλλά να είναι περισσότερο προσανατολισμένοι σε blues-rock φόρμες και πιο κοντά στην παραδοσιακή μουσική της Αμερικής.Μάλιστα σε κάποια σημεία θα μπορούσες να τους χαρακτηρίσεις σαν μια πιο εκμοντερνισμένη version των CCR (με τον κίνδυνοι να ακουστώ παντελώς ιερόσυλος).Αυτή τη φορά οι κιθάρες κυριαρχούν και δίνουν το ρυθμό και τα πλήκτρα λειτουργούν σε ρόλο κομπάρσου.Η βαριά φωνή του Brad Harget είναι πάλι παρούσα,αλλά στο συνολικό αποτέλεσμα μοιάζει να λείπει αυτό το κάτι που θα του δώσει την αίσθηση του αξιπρόσεκτου.Οι συνθέσεις μοιάζουν να είναι αρκετά υποτονικές και μέτριες,παρόλα αυτά τραγούδια όπως τα “Electron Rising”,”Darken The Door” και “Future Folklore” ξεχωρίζουν.

Ίσως το “Nature Noir” να είναι ένα άλμπουμ που θα λειτουργήσει σαν ενδιάμεσος σταθμός,για μια μπάντα που σίγουρα ξέρει να μας εκπλήσσει. Δεν μπορώ να βρω άλλη αιτιολογία για μια τόσο μέτρια κυκλοφορία.Ελπίζω να μη διαψευστώ και να έχουμε να δούμε πολλά ακόμη ενδιαφέροντα από αυτή την πεντάδα από την Νέα Υόρκη.

Night Beats-Sonic Bloom (Reverberation Appreciation Society 2013)

To έχω πει και στο παρελθόν θα το πω και τώρα. Οι Night Beats είναι μια μπάντα που ξεχωρίζει  από άλλες του ιδίου είδους. Δεν είναι οι τύποι που απολαμβάνουν το σταριλίκι. Είναια υτοί που θα βρεις σε κάποιο στενό του Seattle με ένα τσιγάρο στο στόμα,ντυμένοι με κάποιο jean ή δερματινο τζάκετ,να αφουγκράζονται τον ήχο της πόλης και μέσα από τη δική τους μανιέρα να μας τον παρουσιάζουν με τον πιο γοητευτικά ρετρό τρόπο.

Αυτό ακριβώς κάνουν και στο νέο τους άλμπουμ Sonic Bloom,ένα άλμπουμ που συνεχίζει ακριβώς εκεί που σταμάτησε το ντεμπούτο τους. Πρωτόγοννος 6o’s garage/rnb ήχος,ικανός να σε ταξιδέψει σε άλλες εποχές και πολύ όμορφα δωσμένες δόσεις πραγματικής ψυχεδέλειας που δίνουν στον ήχο τους ένα διαφορετικό χρώμα.Στη συγκεκριμένη κυκλοφορία κάνουν αναφορές και στην πόλη καταγωγή τους μέσα από τραγούδια όπως το «Real Change” και «Catch a Ride to Sonic Bloom” (το Sonic Bloom είναι το όνομα ενός γνωστού δισκάδικου στην πόλη του Seattle) ενώ παράλληλα σε παρασέρνουν σε ένα διονυσιακού τύπου ψυχεδελικό ταξίδι στην Αμερική των late 60’s ,στις εποχές των acid trips.

Σε ένα άλμπουμ με εξαιρετική παραγωγή υπάρχουν βέβαια και κάποια τραγούδια που ξεχωρίζουν.Από τα 13 αυτής της κυκλοφορίας τα 11 τουλάχιστον είναι δυναμίτες,αλλά θα πρότεινα να λιώσετε τα “Outta Mind”,”Real Change”,”The 7 Poison Wonders”,”As You Want” και ”The Hidden Circle” .

Σε μια εποχή  που η παρατεταμένη παρακμή της μουσικής βιομηχανίας έχει απογοητεύσει πολλούς,συγκροτήματα σαν τους Night Beats κρατάνε την κάβλα των ακροατών ακόμη ζεστή,και ακόμη και γι αυτούς που δεν είναι τόσο λάτρεις του revival κινήματος ή δεν είναι τόσο μέσα στην new age psychedelia,αυτό το άλμπουμ είναι ικανό να του μπάσει για τα καλά μέσα σε αυτή.Τα υπόλοιπα ανακαλύψτε τα μόνοι σας στα πικάπ σας!

Mazzy Stars-Seasons of Your Day ( Rhymes of an Hour 2013)

Είναι κάποια συγκροτήματα που είτε το θέλουμε είτε όχι τα έχουμε όλοι συνδέσει με κάποια περίοδο της ζωής μας.Μέσα από τα τραγούδια τους εξέφραζαν τις σκέψεις μας,τις ανησυχίες μας,μιλούσας για τα συναισθήματα και τους έρωτες μας.Ήταν η φωνή μας όταν τα λόγια δεν μπορούσαν να βγουν από το στόμα μας. Κάπως έτσι ένιωθα για τους Mazzy Star από την πρώτη στιγμή που τους άκουσα.Οι κιθαριστικές μελωδίες και οι συνθέσεις του David Roback και αυτή η πανέμορφη μελαγχολική φωνή της Hope Sandoval εξακολουθούν ακόμη και τώρα να με γεμίζουν συναισθήματα χαράς κάθε φορά που ηχούν στα αυτιά μου. Με τέτοια συναισθήματα υποδέχθηκα και τη νέα τους δισκογραφική δουλειά,μετά από17 ολόκληρα χρόνια!

Όλα μοιάζουν να έχουν μείνει αναλλοίωτα μέσα στο χρόνο.Η φωνή της Sandoval εξακολουθεί να ηχεί τόσο οικεία στον ακροατή,ενώ η έμφυτη μελαγχολία που βγάζει σε συνεπαίρνει σε κάθε τραγούδι.Ο ήχος τους δεν διαφέρει τόσο,απλά έχει εμποτιστεί με μια σειρά άλλων ακουσμάτων με αφετηρία τα blues και την Αμερικάνικη folk μέχρι και τα σύγχρονα dream pop ακούσματα.Η παραγωγή του άλμπουμ είναι πολύ καλή,αφήνοντας τις νότες να μιλήσουν ελεύθερα σημαίνοντας μια δισκογραφική επιστροφή που σίγουρα πολλοί ανέμεναν.Μέσα από ένα σύνολο όμορφων μελωδιών προσωπικά ξεχώρισα τα “California” και  «Ιn the Kingdom” τα οποία θες δε θες σου φέρνουν στο μυαλό εκείνες τις όμορφες εποχές που άκουγες το «Fade Into You” και καμωνόσουν τον ρομαντικό έφηβο δανδή.

Τέταρτο άλμπουμ μέσα σε 22 χρόνια πορείας,αλλά μια μεστή επσιτροφή στο προσκήνιο.Δεν ξέρω κατά πόσο οι Mazzy Star μπορούν να επηρεάσουν νέους καλλιτέχνες στο σήμερα (έχιυν επηρεάσει μυριάδες ως τώρα),σίγουρα όμως η μελαγχολική pop χρειαζόταν την επιστροφή τους,και αυτοί φρόντισαν αν γυρίσουν με ένα άλμπουμ αντάξιο της φήμης τους και της ποιότητας τους σαν συγκρότημα.Μπορεί να μην είμαστε πλέον έφηβοι,αλλά το Seasons of your Day μπορεί να μας μεταφέρει,έστω για λίγο,πίσω σε έκείνα τα όμορφα χρόνια.