Katrin The Thrill-Earth is Calling Us EP (Incense 2010)

Το συγκρότημα των Katrin The Thrill είναι μια αποκλειστικά γυναικεία υπόθεση. Είναι το "παιδί" της Κατερίνας και της Τζίνας (που παίζουν μαζί από την εποχή των Dementia Praecox) και της Μαρίας που προστέθηκε στο δυναμικό της μπάντας εδώ και περίπου ένα χρόνο!

Μας συστήθηκαν με την συμμετοχή τους στο Coca Cola Soundwave του 2007,όπου το τραγούδι τους "If You Believe in Dreams" βρέθηκε ανάμεσα στα καλύτερα του διαγωνισμού. Η μπάντα αν και δεν είχε κάποια δισκογραφική παρουσία παρέμεινε εξαιρετικά ενεργή συναυλιακά,εμφανιζόμενη σε μεγάλα venues και φεστιβάλ με εμφανίσεις που πάντα τις χαρακτήριζε η ενέργεια και η μουσική ποιότητα.

Μετά τις καταστροφικές πυρκαγιές του 2009 στην Αττική,και όντας ιδιαίτερα ευαισθητοποιημένες με τα περιβαλλοντικά θέματα (και ειδικά η "αρχηγός" του συγκροτήματος Κατερίνα Πανοπούλου) αποφασίζουν να ξεκινήσουν ένα project με τον τίτλο "Earth is Calling Us". Καρπός αυτής της προσπάθειας είναι το συγκεκριμένο ΕP που βγήκε στην αγορά στις 16 Δεκεμβρίου,και αποτελείται από 5 τραγούδια σε Αγγλικό στίχο.

Μουσικά οι Katrin the Thrill πάντα μου άρεσαν (σε όποιες ηχογραφήσεις τους της άκουσα) οπότε στο παρόν ΕΡ δεν θα μπορούσε να συμβεί κάτι το διαφορετικό. Το λυρικό στοιχείο είναι ιδιαίτερα έντονο,ενώ η φωνή της Κατερίνας έχει κάτι που πραγματικά σε καθηλώνει και σε μαγεύει στο άκουσμά της. Τα τραγούδια των Katrin the Thrill έχουν έντονα το προσωπικό στοιχείο και είναι τραγούδια έρωτα,απώλειας,φόβου ποτισμένα με συναίσθημα και ευαισθησία. Δεν μπορώ να ξεχωρίσω κάποιο συγκεκριμένο τραγούδι για την ποιότητα του,αλλά θα ομολογήσω πως περισσότερο γοητεύθηκα από τα "You make me Gonna Die" (το οποίο ουσιαστικά είναι μια νέα version ενός πιο παλιού,και ιδιαίτερα αγαπημένου σε μένα,τραγουδιού τους),το "Unreal" που είναι σκοτεινό μα τόσο σαγηνευτικό και το "Sorry" του οποίου ο δυναμικός ρυθμός κυριολεκτικά με παρέσυρε σε σκέψεις και αναμνήσεις. Το ομώνυμο "Earth is Calling Us" και το "God" είναι πιο low-tempo,χωρίς όμως να στερούνται όλων εκείνων των στοιχείων που χαρακτηρίζουν τον ήχο των Katrin the Thrill.

Σε γενικές γραμμές έχουμε να κάνουμε με μια εξαιρετική κυκλοφορία. Αυτό που την κάνει ακόμα πιο θελκτική,πέρα από το δίχως αμφισβήτηση ταλέντο των κοριτσιών,είναι ο σκοπός για τον οποίο δημιουργήθηκε και δεν είναι άλλος από την ευαισθητοποίηση του κόσμου σε θέματα περιβάλλοντος. Είναι επίσης εξαιρετικό το γεγονός,ότι μέρος των εσόδων από τις πωλήσεις του εν λόγω ΕΡ θα διατεθεί για την αναδάσωση των καμμένων περιοχών ανά την Ελλάδα. Οπότε ασχέτως αν σας αρέσει ή όχι η μουσική των Katrin the Thrill (πράγμα που θεωρώ πως δύσκολα μπορεί να συμβεί),αξίζει να στηρίξετε αυτή την ούτως ή άλλως φανταστική κυκλοφορία.

Keep Shelly in Athens-In Love with Dusk (Forest Family/Transparent 2010)

Βλέποντας το όνομα της συγκεκριμένης μπάντας φαντάστηκα ότι πρόκειται για τίποτα ξένους (Άγγλους κατά προτίμηση) που απέκτησαν κάποιου είδους κόλλημα με την Ελλάδα και θέλησαν να χρησιμοποιήσουν κάτι το Ελληνικό στην κυκλοφορία τους. Η έκπληξη μου έγινε πελώρια όταν έμαθα ότι οι Keep Shelly in Athens είναι Έλληνες και ακούγοντας το "In Love with Dusk" κυριολεκτικά δάκρυσα. Επιτέλους η Ελληνική ηλεκτρονική σκηνή παράγει άλμπουμ εξαιρετικής ποιότητας που δεν έχουν τίποτα να ζηλέψουν από αντίστοιχες κυκλοφορίες του εξωτερικού!Ας επικεντρωθώ όμως στην ουσία αυτού του άλμπουμ (το οποίο αξίζει να σημειώσω πως έχει ήδη εξαντληθεί).

Το Αθηναικό duo,λοιπόν,μέσα στα 20 λεπτά που διαρκεί η κυκλοφορία τους μας παραδίδει σεμινάρια downtempo ηλεκτρονικών ήχων και κάνουν πραγματικά τον ακροατή όχι μόνο να ερωτευθεί την ομίχλη,αλλά να βιώσει πραγματικά τον έρωτα σε όλες τις πιθανές μορφές του μέσα στην ομίχλη. Οι συνθέσεις χωρίς πολλές φανφάρες και εντυπωσιασμούς έχουν ένα ιδιαίτερο vibe και μέσα από αρκετά σκοτεινά ηχοτοπία ουσιαστικά μας εισαγάγουν στο απόλυτο ίσως soundtrack της πόλης. Το κάθε τραγούδι αποπνέει μία εξαιρετική ηρεμία και σε παρασύρει σε ένα ταξίδι εικόνων και συναισθημάτων. Ο αισθησιασμός κυριαρχεί σε όλο το άλμπουμ και η μουσική των Keep Shelly in Athens απογυμνωμένη από κάθε είδους επαναλαμβανόμενες μουσικές φόρμες μοιάζει περίεργη μεν,άκρως ελκυστική δε,ακόμα και για τον πιο απαιτητικό ακροατή.

Το να ξεχωρίσεις κάποιο συγκεκριμένο τραγούδι είναι πραγματικά πολύ δύσκολο. Το εναρκτήριο "Running Out of You" σε παρασύρει με τον ήρεμο και σταθερό ρυθμό του σε ένα ασταμάτητο λίκνισμα,το υπέροχο "Fokionos Negri Street" θα μπορούσε κάλλιστα να είναι το soundtrack του απόλυτου έρωτα, ενώ το "Cremonia Memories" (το οποίο δεν πρόκειται να βγει για χρόνια από το mp3 player μου) σε μεταφέρει άνετα στην εικόνα δύο εραστών που απολαμβάνουν έναν ερωτικό χορό κάτω από το σεληνόφως (και μπορώ να το συγκρίνω σε όγκο συναισθημάτων μόνο με το "Love on a Real Train" των θεών Tangerine Dream). Η συνέχεια συνεχίζει στο ίδιο υψηλό ποιοτικό επίπεδο. Ακούγοντας το "Rainy Night" νομίζεις ότι πραγματικά θα δεις μόλις κοιτάξεις από το παράθυρο σου τις σταγόνες της βροχής που πέφτουν στην πόλη,στο "Don't be Afraid" ο ρυθμός και τα φωνητικά είναι πραγματικά συγκινητικά και στο "In Love With Dusk" πραγματικά βιώνουμε ένα υπέροχο μουσικό ταξίδι μέσα στο ομιχλώδες αστικό τοπίο. Αξίζει να σημειώσω ότι όπου υπάρχουν φωνητικά,αυτά αγγίζουν το τέλειο καθώς υποστηρίζουν τέλεια τις συνθέσεις και δημιουργούν ένα πραγματικά αξεπέραστο αποτέλεσμα!

Οι Keep Shelly in Athens κατάφεραν αυτό που φαντάζει ακατόρθωτο. Έκλεισαν μέσα σε μια και μόνο κυκλοφορία τις μεγαλύτερες δυνατές ποσότητες σκότους και σαγήνης. Ύμνησαν τον έρωτα και έκαναν την "μυστήρια" ομίχλη πιο ελκυστική παρά ποτέ. Είμαι σχεδόν βέβαιος ότι αυτή η μπάντα έβγαλε την κορυφαία εν Ελλάδι κυκλοφορία της χρονιάς,και ίσως μια από τις καλύτερες ηλεκτρονικές κυκλοφορίες του 2010. Μένει μόνο να παρακολουθήσουμε με αγωνία τη συνέχεια και να ανακαλύψουμε μαζί τους και άλλα μυστήρια της σύγχρονης αστικής ζωής!

Tango with Lions-Verba Time (Inner Ear 2010)

Θα ξεκινήσω από εκεί που κανονικά θα έπρεπε να τελειώσω λέγοντας πως το Verba Time των Tango with Lions είναι ένα εξαιρετικό άλμπουμ,που σε συνεπαίρνει και που μοιάζει να είναι δημιουργημένο με αγάπη από τους συντελεστές τους και με απόλυτο σεβασμό προς τον όποιο ακροατή!

Το τελευταίο γίνεται εμφανέστατο από τη στιγμή που θα πάρεις την εν λόγω κυκλοφορία στα χέρια σου. Εικαστικά άρτια εξώφυλλο και μια μικρή έκπληξη που σε περιμένει ανοίγοντας το κουτάκι που περιέχει το CD! Δεκατρείς τετράγωνες κάρτες από τις οποίες οι δώδεκα περιέχουν τους στίχους των τραγουδιών ενώ η δέκατη τρίτη μας παρέχει σύντομες πληροφορίες για τους μουσικούς και τις ηχογραφήσεις. Όταν,δε,έρχεται η ώρα να βάλεις το CD στο στερεοφωνικό σου η έκπληξη γίνεται ακόμα μεγαλύτερη καθώς αντιλαμβάνεσαι πως δεν έχεις να κάνεις με μια ακόμα τυπική Ελληνική κυκλοφορία,αλλά με δώδεκα μικρές μουσικές ιστορίες που ξετυλίγονται μπροστά σου καθώς περνούν τα λεπτά.Ιστορίες ρομαντικές,όμορφες,ειλικρινείς και ζωντανές!

Η κυκλοφορία αυτή δε σε συνεπαίρνει επειδή είναι η επιτομή της μουσικής καινοτομίας,αλλά επειδή είναι τόσο λιτό και ξεκάθαρο που μοιάζει σα να προβάλλει την ρομαντική πλευρά του καθενός. Είναι τόσο όμορφο επειδή η κιθάρα,το τσέλο,το πιάνο,η φυσαρμόνικα,το κλαρινέτο και το μαντολίνο που χρησιμοποιούνται δένουν μεταξύ τους με τέτοια αρμονία ώστε να δίνουν σε κάθε τραγούδι έναν ιδιαίτερο χαρακτήρα. Αν σε όλα αυτά προσθέσεις και την εκπληκτική φωνή της Κατερίνας Παπαχρήστου τότε νιώθεις αυτό το αίσθημα πληρότητας που πρέπει να σου αφήνει κάθε δίσκος που σέβεται τον εαυτό του και τον ακροατή.

Μέσα από  αυτή την περιγραφή πήρατε μια γεύση από την ομορφιά του Verba Time; Πιστεύω πως ναι! αν πάλι οι σκέψεις του γράφοντος δεν σας λένε τίποτα σας προτρέπω αβίαστα να κάνετε το δικό σας προσωπικό ταξίδι μέσα από αυτές τις δώδεκα υπέροχες ιστορίες!

Burgundy Grapes-Man in the Lighthouse (Inner Ear 2010)

Τα τελευταία χρόνια υπάρχει μια έντονη ανάγκη σε κάθε Ελληνικό συγκρότημα που βγαίνει στην επιφάνεια να εντάξει εαυτόν μέσα στα στενά πλαίσια κάποιας σκηνής. Αυτό μπορεί να αποτελεί ευσεβή πόθο,αλλά στην πλειοψηφία των περιπτώσεων τους κάνει να χάσουν την πραγματική ουσία της μουσικής.

Ευτυχώς σε αυτή την κατηγορία συγκροτημάτων δεν ανήκουν οι Burgundy Grapes,οι οποίοι δεν έχουν ανάγκη να ενταχθούν κάπου. Κινούνται ορμώμενοι από τον ρομαντισμό τους και με τρόπο αξιοσημείωτο,αλλά και μοναχικό μας δίνουν μια πραγματικά κατάθεση ψυχής σε αυτή τους την κυκλοφορία ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα.


Το πόσο αγαπούν αυτό που κάνουν γίνεται εμφανές ήδη από το artwork του εξωφύλλου (στη δημιουργία του οποίου σημαντικό μερίδιο έχει και η εικαστική παρέμβαση της Inner Ear). Πανέμορφο και ταξιδιάρικο σε προδιαθέτει ευχάριστα γι' αυτό που θα ακολουθήσει. Στο μουσικό επίπεδο,οι Burgundy Grapes βγάζουν συναίσθημα και ρομαντισμό,αβίαστα και απλόχερα. Οι αγνές τους όμως προθέσεις δεν μοιάζουν ικανές για να δώσουν το απαραίτητο boost στο άλμπουμ τους,το οποίο μοιάζει να είναι πιο αδύναμο από το ντεμπούτο τους . Όχι το Man in the Lighthouse δεν είναι αδιάφορο και αδύναμο! Είναι απλά κατώτερο των προσδοκιών που οι ίδιοι μας είχαν δημιουργήσει αφότου μας συστήθηκαν μουσικά.

Όπως και με τα τραγούδια του προκατόχου του,έτσι και εδώ,οι Βurgundy Grapes μας δίνουν σε κάθε τραγούδι ένα διαφορετικό ηχητικό ταξίδι σε εικόνες και συναισθήματα.Χαρακτηριστικό παράδειγμα το τραγούδι On The Train To Berlin το οποίο κατά την ταπεινή μου γνώμη είναι η "στιγμή δόξας" αυτού του άλμπουμ. Το κακό είναι είναι ότι δεν αρκεί μόνο αυτό το τραγούδι. Σε όλα τα υπόλοιπα απλά μοιάζουν να επαναλαμβάνουν συναισθηματικά μοτίβα,και τελικά βρίσκονται παγιδευμένοι σε αυτά,στερώντας από τους εαυτούς και από εμάς την ευκαιρία για κάτι ακόμα πιο μεγαλειώδες.

Σε γενικές γραμμές το Man in the Lighthouse είναι ένα άλμπουμ που πορεύεται στην λεπτή κόκκινη γραμμή μεταξύ καλού και μεγαλειώδους. Κι ενώ τείνει προς το δεύτερο σχεδόν βασανιστικά μένει καρφωμένο στην ζώνη του καλού. Παρόλα αυτά οι Burgundy Grapes δείχνουν να ξέρουν ποιοι είναι και τι ζητάνε και είναι ακόμα πιο βέβαιο ότι αυτά τα 58 λεπτά ατολμίας τους σε αυτή την κυκλοφορία δεν θα τους στερήσουν με τίποτα το μεγαλείο της αναγνώρισης που τους περιμένει στο βάθος!

Three way plane - Give Us Something New to Shout (Spinalonga Records 2010)

Oι Three Way Plane είναι μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα περίπτωση μπάντας. Αγαπούν τη μουσική και αυτό γίνεται εμφανές από τις διαφορετικές επιρροές που χαρακτηρίζουν τον ήχο τους.

Την μουσική τους θα την χαρακτήριζα indie,αλλά δεν απουσιάζουν και τα περάσματα από punk και funk ήχους. Ο τίτλος του άλμπουμ τους είναι επίσης χαρακτηριστικός για την διάθεση που θέλουν να μας περάσουν μέσα από τα τραγούδια τους. Επιθετικοί και γεμάτοι συναίσθημα μας προσφέρουν 12 συνθέσεις εξαιρετικά ποιοτικές και δυναμικές. Επίσης τα δύο remix που κλείνουν τον δίσκο τους δείχνουν ότι έχουν μουσικές δυνατότητες υψηλού επιπέδου.

Το μπλέξιμο των διαφορετικών στυλ στον ήχο τους σε κάποιους μπορεί να φανεί ξένο,αλλά εμένα δε με χάλασε καθόλου,ούτε πιστεύω πως στέρησε κάτι από το τελικό αποτέλεσμα. Highlights του δισκου θεωρώ τα Let's Pretend You Don't Exist

και Bittersweet Hit of the Week που με συνεπήραν.

Σε γενικές γραμμές οι Three Way Plane είναι μια μπάντα που βγάζει συναίσθημα και το μεταδίδει απλόχερα στους ακροατές της! Ελπίζω μελλοντικά να δούμε κι άλλα πράγματα από αυτούς που θα μας δώσουν την ίδια ευχαρίστηση με το Give Us Something New to Shout!

Το tracklist του άλμπουμ είναι το εξής:

1.Let's Pretend You Don't Exist


2.Wipe Out.

3.Bittersweet Hit of the Week

4.Fade Away

5.Scare the Hippie

6.36 DD

7.Tell Me

8.Dispute

9.Life in This City

10.Is it Over or What

11.Straightjacket Society

12. Let's Pretend you don't exist

13. Fade Away (Lowtronik remix)

14. Dispute (Urbanoise remix)

Biribiri-Biribiri (Spinalonga Records 2010)

Μεταξύ μας όταν πρωτοείδα το όνομα της μπάντας με έπιασαν τα γέλια και πίστεψα ότι πρόκειται για μία ακόμα μπάντα η οποία μέσα από το χαβαλέ προσπαθεί να περάσει τα δικά της μηνύματα! Ακούγοντας όμως την συγκεκριμένη κυκλοφορία μου κόπηκε το γέλιο μια και καλή καθώς έχουμε να κάνουμε με ένα πραγματικό διαμαντάκι.

Οι ίδιοι χαρακτηρίζουν την μουσική τους σαν funk/rock και δεν έχουν καθόλου άδικο. Μιλάμε για μια μπάντα εξαιρετικά δουλεμένη,με πολύ όμορφα φωνητικά τα οποία συνοδεύονται από μια πανδαισία μουσικών οργάνων,όπως τρομπέτα, τύμπανα, τενόρο σαξόφωνο, κιθάρα, μπάσο, congas, bongos!Μια μπάντα που με τη μουσική τους σου προκαλεί αβίαστα την διάθεση για χορό καθώς έχει να προτείνει κάτι φρέσκο και ευχάριστο. Ο στίχος τους πανέξυπνος,το ταλέντο των μουσικών πέρα από κάθε αμφισβήτηση,οι τίτλοι των τραγουδιών πρωτότυπη και η παραγωγή τους στα όρια του τέλειου. Μπορεί να βρέθηκαν το 2003 και να κυκλοφόρησαν αυτό το ντεμπούτο τους μόλις φέτος,αλλά φαίνεται πως άξιζε η αναμονή!

Επίσης θα πρέπει να εκθειάσουμε το εκπληκτικό artwork αυτής της κυκλοφορίας που από μόνο του αποτελεί μια ξεχωριστή καλλιτεχνική πρόταση. Προσωπικά λάτρεψα το τραγούδι τους "Matala" το οποίο πραγματικά με έκανε να καρφώσω τα αφτιά μου στα ηχεία και να το απολαύσω.

Η κυκλοφορία των Biribiri αποτελείται από 11 συνθέσεις,όλες με Αγγλικό στίχο οι οποίες είναι οι εξής:

1.Breaking Stones


2.Chlup

3.Tsu tsunation

4.Doze 8

5.Killing me woman

6.Walslante

7.Wake up

8.Jacket

9.Matala

10.Dirty boy

11.Wrong way
 
Τα μέλη των Biribiri είναι: vocals: Mihail-Paul Mihailos, guitar: Manos Kamaratos, bass: Yorgos Diapoulis, drums: Vasilis Papadourakis,trumpet, rudal heater: Simeon Delikaris-Manias, trumpet, woodblocks: Nikos Lavranos, tenor saxophone: Yorgos Tsotsis, sound engineer: Markos Pinakoulakis, congas, bongos.


Μην διστάσετε να τους ακούσετε και να στηρίξετε μια πραγματικά υπέροχη μπάντα!

Five Star Hotel-This Sound (On Stage 2010)

Αυτή η πεντάδα από τη Θεσσαλονίκη σίγουρα βάζει υποψηφιότητα για την καλύτερη Ελληνική indie κυκλοφορία του 2010!

Οι επιρροές στη μουσική τους είναι σαφέστατα Βρετανικές,αλλά τόσα πολλά μαζεμένα όμορφα τραγούδια,που με άνεση το καθένα θα μπορούσε να αποτελέσσει single, δεν έχουν καταφέρει να συγκεντρώσουν σε μια κυκλοφορία ούτε οι ίδιοι οι Βρετανοί!

Συνθετικά ο Γιώργος Μπέγκας πετυχαίνει το απόλυτο οξύμωρο αποτέλεσμα. Οι συνθέσεις του αν και απλές και ίσως συνηθισμένες για το αφτί του ακροατή, αγγίζουν την τελειότητα. Από το πραγματικά μαγευτικό Underground γίνεται αντιληπτό πως η ακρόαση του This Sound θα είναι ένα ευχάριστο ταξίδι. Προσωπικά από ολόκληρο το δίσκο θα ξεχωρίσω το Disco Dancing,ένα pop αριστούργημα που είναι αδύνατο να μη σε ξεκολλήσει από τη θέση σου για να χορέψεις (καλά έστω να κινηθείς!). Από εκεί και πέρα οι μερικές φορές πομπώδεις τίτλοι των τραγουδιών τους όχι απλά δεν σε ξενίζουν,αλλά σχεδόν αυτόματα σου δίνουν και ένα στοιχείο για να κατανοήσεις ακλύτερα τις μουσικές τους αναφορές!

Σε γενικές γραμμές οι Five Star Hotel μας προσφέρουν έναν απόλυτο British-pop δίσκο χωρίς όμως να αγνοούν τις rock αναφορές τους που μόνο χαμόγελα φέρνει σε όσους θέλουν να ακούσουν πραγματικά κάτι φρέσκο και ποιοτικό! Η συνέχεια και ο δρόμος προς την καταξίωση τους ανήκει ολοκληρωτικά και μεταξύ μας το αξίζουν και με το παραπάνω!

Kappa-Sack of Dreams (Self-released)

Ο Kappa (κατά κόσμον Κώστας) είναι μια πραγματικά ιδιαίτερη περίπτωση μουσικού. Στο παρελθόν (κοντινό και μακρινό) υπήρξε μέλος σε διάφορες μπάντες,όμως ποτέ μα ποτέ δεν έπαψε να ψάχνεται μουσικά. Πως θα ήταν,άλλωστε,αυτό δυνατόν όταν έχει μια ευρεία γκάμα μουσικών επιρροών και ακουσμάτων που περνούν από την ψυχεδέλεια και το progressive rock μέχρι το grunge των αρχών της δεκαετίας του '90. Το Sack of Dreams αποτελεί το ντεμπούτο του,στην ουσία όμως αποτελεί μία νέα ματιά του ίδιου σε παλαιότερες συνθέσεις του που υπήρχαν σε demo ηχογραφήσεις!

Το Sack of Dreams μέσα στα 10 κομμάτια που το απαρτίζουν ουσιαστικά μας καλεί σε ένα ταξίδι μέσα στο ταξίδι της ζωής του τραγουδοποιού. Από την εφηβεία,το πέρασμα στην ενηλικίωση μέχρι τα πιο σκοτεινά όνειρα του. Μουσικά παρουσιάζει εξαιρετικό ενδιαφέρον καθώς αποτελεί ένα όμορφο χαρμάνι ήχων φανερά επηρεασμένο από τις μουσικές που προανέφερα,οι οποίες σε συνδυασμό με την χρήση οργάνων όπως ο τζουράς,η φυσαρμόνικα,το ακορντεόν και το φλάουτο δημιουργεί ένα αποτέλεσμα αρκετά ελκυστικό.

Ο εσωτερισμός και η διάθεση αυτοκάθαρσης κυριαρχούν σε όλη την διάρκεια του άλμπουμ,γεγονός που ηθελημένα ή μη οδηγεί αυτόματα και τον ακροατή σε μια δική του εσωτερική αναζήτηση! Ο στίχος απλός,γεμάτος νοσταλγία και γεμάτος συναίσθημα δημιουργεί μια ατμόσφαιρα μελαγχολική.

Χωρίς πολλές φανφάρες,το Sack of Dreams καταφέρνει να είναι ποιοτικό και δείχνει πως σίγουρα υπάρχει ταλέντο στον δημιουργό του. Οπότε δεν μένει τίποτα άλλο από το να αφεθούμε στους ήχους του και να κάνουμε την δική μας περιπλάνηση στο παρελθόν!

Coin-Popstitute (Playourmusic Records 2009)

Με αφορμή την support εμφάνιση των Coin στη συναυλία των Killing Joke στη Θεσσαλονίκη αποφάσισα να γράψω μερικά λόγια για την τελευταία τους κυκλοφορία,η οποία αν και κυκλοφόρησε το 2009 έπεσε σχετικά πρόσφατα στα χέρια μου.

Οι Coin είναι από την Καβάλα και το Popstitute είναι το 3ο μέχρι στιγμής άλμπουμ τους. Η φήμη τους ανάμεσα στα συγκροτήματα της Ελληνικής σκηνής είναι αρκετά διαδεδομένη,αλλά δυστυχώς μέχρι εκεί,καθώς στην μουσική Ελλάδα του σήμερα,του χθες και του αύριο,οτιδήποτε Made in Greece είναι δυστυχώς καταδικασμένο,στις περισσότερες των περιπτώσεων,να μένει στην αφάνεια!

Έχοντας ακούσει μόνο το ντεμπούτο τους,Head of Tales, αμέσως παρατήρησα την στροφή που έχουν κάνει αυτή τη φορά στον ήχο τους! Αποτινάσσοντας τελείως τις New Wave και Post-punk ηχητικές φόρμες που κυριαρχούσαν στον ήχο τους,στρέφονται πλέον σε πιο "μοντέρνες" Indie Rock μουσικές φόρμες. Επίσης σύμφωνα με το δελτίο τύπου που συνοδεύει την κυκλοφορία αυτή ο δίσκος φαίνεται να έχει ένα κεντρικό θέμα και όλη η πλοκή του να στρέφεται γύρω από έναν κεντρικό ήρωα,τον Jack.

H παραγωγή του άλμπουμ θα πρέπει να ομολογήσω πως δε με εντυπωσίασε και πάρα πολύ καθώς είτε δεν είναι καθαρά στουντιακή ή απλά έγινε από κάποιον όχι και τόσο καταρτισμένο ηχολήπτη-παραγωγό! Παρόλα αυτά τα 11 τραγούδια που απαρτίζουν το Popstitute είναι πραγματικοί δυναμίτες,παιγμένα με πάθος,με ήχο μοντέρνο και ξεσηκωτικό!

Σε γενικές γραμμές οι Coin καταφέρνουν να μας δώσουν μια κυκλοφορία πολύ ποιοτική και το μόνο που μένει σε μας είναι να ελπίσουμε ότι θα καταφέρουν να βγουν από τα στενά όρια της σκληρής Ελληνικής μουσικής πραγματικότητας.