Morrissey-Kristeen Young (Θέατρο Λυκαβηττού 16.07.2012)

Το είχα δηλώσει απερίφραστα σε γνωστούς και φίλους ότι θα πήγαινα να ξαναδώ τον Morrissey.Το να δω ζωντανά αυτόν τον υπέροχο performer με το Ιρλανδικό αίμα και την Αγγλική καρδιά είναι ένα είδος προσκυνήματος,δεν αντιλήφθηκα όμως έγκαιρα πως παρατρίχα να γίνω ο ίδιος "μάρτυρας" σε αυτό το παράξενο (και το λέω κομψά) από όλες τις απόψεις live.

To ξέραμε εκ των προτέρων ότι θα είχαμε να αντιμετωπίσουμε την πιο ζεστή μέρα του καλοκαιριού,το ξέραμε ότι για να ανέβουμε στο θέατρο του Λυκαβηττού έπρεπε να έχουμε κάνει προπόνηση στην ορεινή πεζοπορία στον Όλυμπο,περιμέναμε όμως παρόλα αυτά να δούμε μια πιο υποφερτή κατάσταση στην κορυφή. Αντ' αυτού απόλυτο χάος. Με την Kristeen Young επί σκηνής και χιλιάδες κόσμου σε μια ατελείωτη ουρά έξω από το θέατρο να περιμένει σε συνθήκες τριτοκοσμικές να μπει.Τα νεράκια που είχαμε μαζί μας προλάβαμε να τα πιούμε πριν μας τα πάρουν στην είσοδο,αλλά η δίψα τελικά μας έφαγε μιας και το να πάρεις κάτι δροσιστικό από το μπαρ της συναυλίας απαιτούσε ικανότητες,θράσσος και γηπεδική μαγκιά!Παραβλέπουμε και το γεγονός ότι κινδυνέψαμε να πεθάνουμε από αφυδάτωση στην Αθήνα του 2012 και περνάμε στην ουσία του live.

Όποιος πει ότι ο Morrissey δεν είναι ένας εξαιρετικός performer,μάλλον έχει ελάχιστη σχέση με το σπορ που λέγεται μουσική.Ιδιόρρυθμος; ναι είναι. Σπαστικός; ναι είναι. Αλλά είναι και προικισμένος με μια απίστευτα αισθαντική φωνή που θες δεν θες σε ταξιδεύει.Το ξεκίνημα ονειρικό με τις νότες του How Soon Is Now? να με διαπερνούν κυριολεκτικά σαν ηλεκτρικό ρεύμα,και εκεί που έχω χαθεί τραγουδώντας,σκάει και το You Have Killed Me να με στείλει αδιάβαστο.Ευχάριστη έκπληξη το I'm Throwing My Arms Around Paris και χαμόγελο ικανοποίησης στο You're The One For Me Fatty (ξέρεις εσύ).Και εκεί που λες ότι θα ανέβουν οι ρυθμοί και θα ξεχάσουμε όλο το άθλιο της διοργανώσεως,ξεκινά η κοιλιά,μια κοιλιά τεράστια σε διάρκεια,με τραγούδια όχι κακά (γιατί κανένα τραγούδι του Moz δεν μπορείς να το πεις κακό),αλλά τραγούδια που παρέπεμπαν σε τσάι δεσποινίδων ή σε φιλανθρωπικό γκαλά. Το αργό τέμπο γινόταν ολοένα και πιο αργό και ουσιαστικά μονάχα ορισμένοι dedicated fans έδειχναν να το διασκεδάζουν.Ευτυχώς την μονοτονία την έσπασε λίγο το απαράμιλλο Βρετανικό φλέγμα του Morrissey με την αναφορά στη Βασίλισσα ("Greeks, so beautiful, so bronzed. And what do we have, apart from your marbles? There are more stolen goods in Buckingham Palace than anywhere else in the world") με την αναφορά τους σε εμάς τους ευχάριστα γεμάτους ("If someone feels embarrased after the next song... then I will be ... glad!",πριν το you're The One For Me Fatty),με το πουκάμισο που πέταξε και ομολογώ πως μπήκα και εγώ στο πειρασμό να χιμήξω και με την αθάνατη Ελληνική καγκουριά (ήρθες να δεις τον Moz βρε κατσικόβλαχε και κουβαλούσες φανέλα του Ολυμπιακού μαζί σου;).Από εκεί και πέρα το live κινήθηκε υποτονικά μέχρι το άκρως αναμενόμενο κλείσιμο με το "Still Ill" να με μεταφέρει χρόνια πίσω,στην πρώτη φορά που τον είδα (τότε που μέσα στη λόξα μου κουβάλησα ένα μάτσο γλαδιόλες στην κωλότσεπη).

Γενική εικόνα; Ένας Morrissey εκπληκτικός,παραστατικός σε κάθε ερμηνεία του και ένας πραγματικός πλανευτής του κοινού,μια εξαιρετική κυρία στην κιθάρα (θα σκάσω αν δε βρω το όνομα της),ένα εντελώς παράξενο setlist και μια αθλιότατη διοργάνωση. Και μιας και ανφέρθηκα στη διοργάνωση ας γίνω πολύ κακός.Θεωρώ αδιανόητο να είμαστε στο 2012 και να μην έχουμε κατανοήσει την έννοια του sold out.Ο Λυκαβηττός είτε μας αρέσει είτε όχι χωράει πάνω κάτω 5.000 κόσμο. Δεν μπορείς στο βωμό του κέρδους να στοιβάζεις σαν τα ζώα 7.000 κόσμο και σαν να μην έφτανε αυτό να ανοίγεις στις 23:00 την πόρτα για να μπει όποιος τζαμπατζης θέλει. Αυτός που έδωσε τα 35 euro,τα έδωσε συνειδητά για να δει ένα θέαμα σε ανθρώπινες συνθήκες και όχι κρεμασμενος στα καγκελα,ανεβασμένος στις τουαλέτες κλπ κλπ κλπ. Δεν μπορείς να στοιβάζεις 7.000+ κόσμο,να έχεις δεκα΄δες λιποθυμίες και η ομα΄δα διάσωσης να μην έχει πρόσβαση. Δεν μπορείς να έχεις 7.000+ κόσμο και άνθρωποι με κινητικά προβλήματα να μπαίνουν στο συναυλιακό χώρο στις αγκαλιές αγνώστων που απλά είναι ΑΝΘΡΩΠΟΙ!Δεν μπορείς να στοιβάζεις 7.000+ κόσμο και να θέλω 45 λεπτά για να πάρω ένα νεράκι.Δεν μπορείς να μου παίρνεις το πλαστικό μπουκάλι στην είσοδο και μέσα στο μπαρ να μου δινεις πλαστικό μπουκάλι νερό,τενεκεδάκι και γυαλινο μπουκάλι μπύρας και ότι άλλο μπορείς να φανταστείς. Και δεν μπορείς να λέγεσαι σοβαρός διοργανωτής όταν μετά την πληθυσμιακή απάτη που έχεις κάνει στο Ejekt,όταν μετά το κράξιμο που ρίχνεις σε άλλους διοργανωτές για τα event που κάνουν,όταν όταν όταν να κάνεις ένα live,σίγουρο sold out,που από τύχη δεν κατέληξε σε τραγωδία.

Κλείνοντας θα πω μόνο ότι παρά την μετριότητα του το ευχαριστήθηκα το live κι ας μην άκουσα τις επιτυχίες των Smiths,το ευχαριστήθηκα και θα πάω να τον ξαναδώ όταν δοθεί η ευκαιρία. Θα τον δω όμως κάπου που οι διοργανωτές θα με σεβαστούν σαν μουσικόφιλο ή ακόμα και σαν πελάτη (για να το θέσουμε ωμά).

Για την ιστορία ο Moz έντυσε αυτή την ζεστή καλοκαιρινή βραδιά με τις εξής μελωδίες:

How Soon Is Now?
You Have Killed Me
I’m Throwing My Arms Around Paris
You’re The One For Me Fatty
Black Cloud
Ouija Board Ouija Board
Maladjusted
Shoplifters Of The World Unite
Everyday Is Like Sunday
Last Night I Dreamt That Somebody Loved Me
I Will See You In Far-Off Places
Action Is My Middle Name
Meat Is Murder
Let Me Kiss You
To Give (The Reason I Live)
Speedway
Scandinavia
When Last I Spoke to Carol
I Know It’s Over

Still Ill

Sic Alps + Alien Mustangs @ Coo Bar (21.04.2012)

Είναι ώρες ώρες που μακαρίζω την κρίση (μη με πάρετε με τις πέτρες) για το λόγο και μόνο ότι ανάγκασε πολλούς να στηρίζουν τις low budget (αλλά όχι και χαμηλής αισθητικής) εκδηλώσεις που λαμβάνουν χώρα στην πόλη μας. Μια μπάντα σαν τους Sic Alps θα προσέλκυε παλαιότερα μόνο τους die hard οπαδούς της μπάντας,η ανάγκη όμως του κόσμου να δει live στην πόλη σε συνδυασμό με το ομολογουμένως χαμηλό εισιτήριο (αν και ακόμα υπάρχουν περιθώρια βελτίωσης των χώρων) έφερε αρκετό λαό το βράδυ του Σαββάτου στο Coo Bar (πολύ ευχάριστη εικόνα ομολογουμένως). Οι αμπελοφιλοσοφίες όμως αρκούν επομένως ας περάσουμε στην ουσία!

Τον ρόλο του ανοίγματος της βραδιάς ανέλαβαν οι Alien Mustangs (αποτελούμενοι από μέλη των Basements,This Is Nowhere και Dread Astaire) και δίχως αμφιβολία τα κατάφεραν περίφημα.Το ψυχεδελικό garage rock τους σε τραβάει ακόμα κι αν δεν είσαι οπαδός του είδους,ενώ η παρουσία τους επί σκηνής είναι αρκούντως ικανοποιητική και η ενέργεια που βγάζουν ικανότατη να ξεσηκώσει τον κόσμο. Για μένα ήταν η πρώτη επαφή μαζί τους και μου άφησαν πέρα για πέρα θετικές εντυπώσεις,περιμένοντας να τους ξαναδώ επί σκηνής!

Οι Sic Alps δεν διεκδικούν δάφνες πρωτοτυπίας για τον ήχο τους,δεν παύουν όμως να είναι μουσική που αυτό που κάνουν το κάνουν με όρεξη και καταθέτουν την ψυχή τους.Αυτήν ακριβώς την κατάθεση ψυχής είχαμε την ευκαιρία να δούμε σε αυτή την εμφάνισή τους. Με νέο δίσκο (που κυκλοφορεί τον Σεπτέμβριο) και με  αρκετό ενθουσιασμό (που εκδήλωναν πριν,κατά τη διάρκεια και μετά το τέλος του live) μας πρόσφεραν γερές δόσεις του psych-garage ήχου τους,αφήνοντας περιθώρια για αρκετό κούνημα,κάμποσο headbanging και άφθονη κατανάλωση μπύρας.Το set τους περιελάμβανε αρκετά νέα τραγούδια,αλλά και όμορφες στιγμές από το δισκογραφικό τους παρελθόν με έμφαση κυρίως στο άλμπουμ Napa Asylum (πράγμα που δε χάλασε και κανέναν στην τελική) και στα περίπου 70 και κάτι λεπτά που διήρκεσε κατάφερε να μας αφήσει την αίσθηση μιας βραδιάς που δεν θα ξεχάσουμε τόσο γρήγορα (βέβαια σε αυτό βοήθησε και το πολύ καλό merch που υπήρχε στο πίσω μέρος του χώρου)!

Τα εύσημα γι αυτή την όμορφη βραδιά θα πάνε και πάλι στους διοργανωτές,αλλά πολύ περισσότερο στον κόσμο που στήριξε αυτή τη συναυλία. Κάθε φορά και περισσότεροι και ελπίζω στα μελλοντικά event να φτάσουμε στο σημείο να στριμωχνόμαστε! Σε αναμονή και άλλων τέτοιων εκδηλώσεων λοιπόν!

The KVB-Die Jungen @ Coo Bar Basement (05.04.2012)

Ένα live gig σε κάποιο υπόγειο έχει πάντα μια ιδιαίτερη γοητεία,πόσο μάλλον δε,όταν η μουσική που πρόκειται να ακούσεις είναι αυτή των KVB (οι γνώστες καταλαβαίνουν καλύτερα αυτό το συναίσθημα). Με αυτή τη σκέψη,και δίχως να έχω την ψευδαίσθηση ότι θα παρακολουθήσω ένα event Βερολινέζικου τύπου πήρα την απόφαση να πάω εκείνο το βράδυ της Πέμπτης μέχρι το Coo Bar. Ο βροχερός καιρός (από το πρωί έριχνε καρεκλοπόδαρα στην πόλη) και η ελαφριά ψύχρα έπαιξαν τον δικό τους ρόλο στην δημιουργία ατμόσφαιρας και κρίνοντας από τον κόσμο που είδα συγκεντρωμένο όταν έφτασα πολλοί είχαν έρθει στην κατάλληλη διάθεση για μια ξεχωριστή βραδιά!

Μια χαλαρή μπυρίτσα,κουβεντούλα με αγαπημένα πρόσωπα που βρέθηκαν στον ίδιο χώρο και κάθοδος στο υπόγειο για το ξεκίνημα της βραδιάς! Ακούγοντας το όνομα Die Jungen περίμενα ότι θα ήταν ένα project αποτελούμενο τουλάχιστον από δύο άτομα. Δε με ενόχλησε βέβαια που ο Klaus Von Barrel ήταν μόνος επί σκηνής παρέα με τα προηχογραφημένα του,την κιθάρα του και τις βιντεοπροβολές του,και μάλιστα ομολογώ πως εντυπωσιάστηκα ακούγοντας κάτι εντελώς διαφορετικό από το στυλ των KVB. Θα θεωρήσω βέβαια ατυχή την αναφορά του δελτίου τύπου αυτού του project που περιγράφει την μουσική του σαν "το σάουντρακ που θα είχε παραγγείλει ο David Lynch από τον Phil Spector η τηλεοπτική σειρά Twin Peaks είχε κινηματογραφηθεί σε παραλία",αλλά η ρετρό αισθητική και άποψη που είχε με γοήτευσε. low fi ήχος,έξυπνα "παλιές" ενορχηστρώσεις και πολύ ωραία συνοδευτικά βίντεο στο backround,δημιούργησαν ένα κλίμα που δεν ξέρω αν ζέστανε τον κόσμο,σίγουρα όμως τράβηξε την προσοχή πολλών.

Το 100% των παρευρισκομένων είχε έρθει όμως για τους KVB και όταν αυτοί ξεκίνησαν το δικό τους set η ικανοποίηση ήταν ολοφάνερη στα μάτια όλων. Με υλικό σχεδόν από ότι έχουν κυκλοφορήσει μέχρι τώρα (υλικό που επιβάλλεται να αποκτήσετε) και με το χαρακτηριστικό σκοτάδι και την μελαγχολία που τους χαρακτηρίζει μας αιχμαλώτισαν όλους μέσα από τις νότες τους. Ο Klaus Van Barrel ήταν σαφέστατα πιο κινητικός σε σχέση με πριν και η Kat Day,μια στατική αλλά άκρως γοητευτική goth φιγούρα, να παίζει με μελαγχολία τα μέρη της στο synth. Το σετ μικρό (δεν έχουν και ατελείωτο υλικό εξάλλου) αλλά μεστό,ο ήχος καλός (για όσους ήταν μπροστά στο αυτοσχέδιο stage) και η όλη ατμόσφαιρα αυτή που ακριβώς θα περίμενε κάποιος από αυτή την μπάντα! Λακωνικότατοι,σχεδόν ψυχροί στη σκηνή (αλλά φιλικότατοι μετά),μας αποχαιρέτησαν λίγο μετα τις 00:30 και,τουλάχιστον εμένα,με άφησαν με την ανάγκη για λίγο παραπάνω.

Τα συγχαρητήρια για αυτή τη βραδιά αξίζουν στην ομάδα MELOTRON και στο crew του Coo Bar για το event που έκαναν. Επέμεινα και επιμένω ότι τα 10 euro (ακόμα κι αν σε αυτά συμπεριλαμβάνονταν και η μπύρα) ήταν πολλά για μια τέτοια διοργάνωση,αλλά θα ήταν τουλάχιστον μικρότητα να κράξεις και να καταδικάσεις τους διοργανωτές γι αυτό. Στην πόλη ήρθαν,έρχονται και ελπίζω να εξακολουθήσουν να έρχονται πολύ ενδιαφέροντα events και νομίζω ότι όλοι πρέπει να τα στηρίξουμε!

Για την ιστορία το set-list των KVB περιελάμβανε όλα όσα θα δείτε στη φωτογραφία