Junior Boys-It's all True (Domino 2011)

Αν ψάχναμε την μπάντα με τον πλέον πολύπλοκο και δύσκολο ήχο τότε σίγουρα η μουσική των Junior Boys θα έπαιρνε το πρώτο βραβείο.Το Καναδέζικο ντουέτο είναι λες και έχει βαλθεί να μπουκώσει τη μουσική του με τόσα πολλά στοιχεία που κανονικά θα την καθιστούσαν ένα γελοίο συνονθύλευμα,αλλά κατά ένα περίεργο τρόπο την καθιστούν ένα από τα πιο ενδιαφέροντα ακούσματα.

Η πετυχημένη αυτή συνταγή βρίσκει την πλήρη εφαρμογή της στο άλμπουμ "It's all True" και όπως ευθαρσώς δηλώνει ο τίτλος,όλο αυτό που φτάνει στα αυτιά του ακροατή είναι αληθινό. Synths μέχρι σκασμού,electro-bass περάσματα,μπόλικη glamorous disco αισθητική και σίγουρα πολλά καντάρια μουσικής ευφυίας συνθέτουν αυτή την πραγματικά πολύ ενδιαφέρουσα κυκλοφορία.

Ακούγεται λιγάκι δύσκολο για να είναι αληθινό,αλλά πέρα από κάθε αμφιβολία το τελικό αποτέλεσμα δικαιώνει τον ατρόμητο υποψήφιο ακροατή. Αν δεν σας πείθουν τα δικά μου γραφόμενα,πολύ απλά ακούστε τραγούδια όπως το εισαγωγικό "Itchy Fingers" (το οποίο είναι μακράν το καλύτερο του άλμπουμ),αφεθείτε στον ερωτισμό και την μελαγχολία που αποπνέει το "Playtime",βιώστε την old-fashined αισθητική του "You'll Improve me",γίνετε ένα με τον ήχο του "The Resorvoir",λικνιστείτε με το "Second Chance",χαλαρώστε με το "EP" και ξεφαντώστε με το υπέροχο "Banana Ripple". Στην ουσία καθίστε να ακούσετε ολόκληρο το άλμπουμ και θα δικαιωθείτε!

Είναι το "It's All True" ότι καλύτερο έχουν βγάλει οι Junior Boys; Αυτό δεν μπορώ να το πω με σιγουριά. Είμαι βέβαιος όμως πως άξιζε κάθε λεπτό που περιμέναμε γι αυτό τους το άλμπουμ.

Δείτε ολόκληρο το documentary από την "Garage Tour" των Foo Fighters

Oι Foo Fighters έδωσανσ τη δημοσιότητα ένα documentary 40 λεπτών από την "Garage Tour" που έκαναν στις Η.Π.Α. τον περασμένο Απρίλιο.Η μπάντα έπαιξε ζωντανά στα γκαράζ οπαδών της με την παρουσία ακόμα 50 φίλων των ιδιοκτητών. Οι τυχεροί προέκυψαν μέσω ενός διαγωνισμού που έκανε η μπάντα.

Συνολικά δόθηκαν 8 συναυλίες στην Νέα Υόρκη και το Σιάτλ στις οποίες έπαιξαν υλικό από την τελευταία τους δισκογραφική δουλειά αλλά και παλαιότερες επιτυχίες τους.

O Damon Albarn μας παρουσιάζει ένα πρώτο δείγμα από τα sessions στο Κονγκό

Ο Damon Albarn μας έδωσε ένα πρώτο δείγμα των ηχογραφήσεων του project του οποίου ο ίδιος ηγείται στην Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό.

Το τραγούδι ονομάζεται "Hallo" και είναι ένα δείγμα μόλις 51 δευτερολέπτων,στο οποίο παίζει ο μουσικός Tout Puissant Mukalo.

Σκοπός του Albarn είναι να ηχογραφήσει ένα άλμπουμ μέσα σε μία μόλις εβδομάδα. Όσοι ενδιαφέρονται μπορούν να μαθαίνουν τις εξελίξεις αυτού του project μέσα από το blog που έχει δημιουργηθεί στην διεύθυνση  DRC-music.tumblr.com.


Hallo (clip - featuring Tout Puissant Mukalo) by DRC Music

Memory Tapes-Player Piano (Carpark 2011)

O Dayve Hawk έχει βαλθεί κυριολεκτικά να μας μπερδέψει. Και αν στα ονόματα των project του δεν φαίνεται να είναι ιδιαίτερα ευφάνταστος (Memory Cassette,Weird Tapes και τελικά Memory Tapes δεν παίρνουν και βραβείο πρωτοτυπίας) τουλάχιστον στη μουσική του παρουσιάζει μια σταθερή ποιότητα υπηρετώντας κατά τον καλύτερο δυνατό τρόπο την electronica. Μια electronica όμως που ηχεί τόσο εσωτερική και σπαρακτική σε βαθμό που να πλησιάζει τα όρια του αυτοκτονικού.

Το "Player Piano" είναι ένα βαθύτατα μελαγχολικό και εσωτερικό άλμπουμ,ένα άλμπουμ γεμάτο με εικόνες και αναμνήσεις από το παρελθόν,ένα άλμπουμ που βγάζει προς τα έξω όλο το ψυχικό σκοτάδι του δημιουργού του.Στα περίπου 40 λεπτά που διαρκεί δεν μπορούμε να πούμε ότι προκαλεί ακραία τον ακροατή του,παρόλα αυτά όμως τον φέρνει αντιμέτωπο με τον εσωτερικό του κόσμο μέσα από τις ήρεμες και καλοδομημένες μελωδίες του.Στα τεχνικά αυτής της κυκλοφορίας,εντύπωση προκαλεί η αρκετά lo-fi παραγωγή του η οποία μπορεί να ξενίζει λίγο αλλά δίνει έναν επιπλέον χαλαρωτικό τόνο σε αυτό το άλμπουμ.

Κορυφαίες στιγμές δεν μπορώ να πω ότι υπάρχουν,υπάρχουν όμως ορισμένα πολύ όμορφα τραγούδια. Μέσα σε αυτά σίγουρα συγκαταλέγονται το “Today Is Our Life”,το οποίο μέσα από την μελωδία και τον στίχο του εκφράζει ουσιαστικά όλο αυτό το μήνυμα εσωτερικότητας και ανάμνησης που θέλει να περάσει ο καλλιτέχνης,αλλά και το "Offers" που εκφράζει όλο το αίσθημα πεσιμισμού και απογοήτευσης που υπάρχει σε αρκετά σημεία του άλμπουμ.

Σε γενικές γραμμές το "Player Piano" δεν είναι και η χαρά του συμβατικού ακροατή. Αν και πολύ όμορφο μουσικά,προκαλεί αρκετά με την goth αισθητική του (κυρίως λόγω της απαισιόδοξης φύσης που εκφράζει) και ηχεί πολύ χαλαρωτικό (και αυτό είναι το διχαστικό με αυτή την κυκλοφορία) τον ακροατή.Δεν μπορώ να πω ότι μπορεί να φτάσει την ποιότητα του "Seek Magic",αλλά σίγουρα δεν είναι διόλου αδιάφορη δουλειά!